غرق گناهیـــم، ولی پــــــــاک سرشتیم* حسرت زده ی یک وجب از خاک بهشتیم* شــــــکرانه ی زایل شــدن ِ حالت اغمــــا* از خوردن آن میــوه ی ممنوعــه گذشتیـم* هر چند که الیـــاس، بسی وسوسـه ها کرد* امّا چو پــــری، بنــــده ی خنّــــاس نگشتیم* غفلـــت بکُشد یونُــــس ِ جان، در دل ماهی* چون غمزه ی هستـی به دل مزرعه کِشتيم* افســــوس که این مـــاه مبـــارک به سر آمد* در دفتـــــــر اعمــــــال، ثــــوابی ننوشتیــم
خودمونیم طرف خیلی شاعر بوده!!!