آفاق
- شروع کننده موضوع مآه
- تاریخ شروع
مآه
کاربر بیش فعال
انگشتانم را
چون خُردههای لانهای از روی شانههات میتکانی
و پیداست
که روزی با تماشای آسمان بیپرنده گریه خواهی کرد
برای زنی که یکتنه میتوانست
غمگینترین شهر جهان باشد
و بهاندازۀ تمام زنانی که دوستت داشتهاند
رنج بکشد
من به تو مربوطم
طوری که اندوه به شب
طوری که صدای بنان به حاشیۀ غروب
طوری که آن قناری زرد غمگین به شاملو
بیآنکه هیچیک
دلیل قانعکنندهای داشته باشیم
من
به تو مربوطم
و تصورم این است که چیز زیادی نمیخواهم
اگر بخش کوچکی از قلب تو را میخواهم
و دقیقۀ کوتاهی از دستهایت را
تا بعدها به دوستانم بگویم:
«روزی پوست من بسیار خوشبخت بودهاست»
چهکار کنم؟
که مثل یک گناهِ تازه دلپذیری
و آدم نه میتواند از خیر تو بگذرد
نه میتواند از شرّ تو بگذرد
تو
که سیگارت را در انبار باروت روشن کردهای
و میترسی دود، دیدگانت را بیازارد!
زن سرسختی بودم
رویینهتنی که پیش از تو مرد نبرد بود
و خنجر قَتّال شعر عاشقانۀ فارسی
در مواجهه با قلبش کُند میشد
سایهای شدم
جامانده از پرندهای رفته
که سمت چپش مهربانتر است
و روزهای ابری
دستهای تنهاتری دارد
سایهای جامانده از پرندهای رفتهام
در تمام روزهای ابریِ بعد از این،
که به آسمان بیپرنده نگاه میکنی
و برای جای خالیِ زنی دلتنگ میشوی،
زنی که چون فعلی اندوهگین
خود را صرف گریه برای تو کردهبود
بیآنکه برای مربوط بودن به تو
دلیل قانعکنندهای پیدا کرده باشد.
چون خُردههای لانهای از روی شانههات میتکانی
و پیداست
که روزی با تماشای آسمان بیپرنده گریه خواهی کرد
برای زنی که یکتنه میتوانست
غمگینترین شهر جهان باشد
و بهاندازۀ تمام زنانی که دوستت داشتهاند
رنج بکشد
من به تو مربوطم
طوری که اندوه به شب
طوری که صدای بنان به حاشیۀ غروب
طوری که آن قناری زرد غمگین به شاملو
بیآنکه هیچیک
دلیل قانعکنندهای داشته باشیم
من
به تو مربوطم
و تصورم این است که چیز زیادی نمیخواهم
اگر بخش کوچکی از قلب تو را میخواهم
و دقیقۀ کوتاهی از دستهایت را
تا بعدها به دوستانم بگویم:
«روزی پوست من بسیار خوشبخت بودهاست»
چهکار کنم؟
که مثل یک گناهِ تازه دلپذیری
و آدم نه میتواند از خیر تو بگذرد
نه میتواند از شرّ تو بگذرد
تو
که سیگارت را در انبار باروت روشن کردهای
و میترسی دود، دیدگانت را بیازارد!
زن سرسختی بودم
رویینهتنی که پیش از تو مرد نبرد بود
و خنجر قَتّال شعر عاشقانۀ فارسی
در مواجهه با قلبش کُند میشد
سایهای شدم
جامانده از پرندهای رفته
که سمت چپش مهربانتر است
و روزهای ابری
دستهای تنهاتری دارد
سایهای جامانده از پرندهای رفتهام
در تمام روزهای ابریِ بعد از این،
که به آسمان بیپرنده نگاه میکنی
و برای جای خالیِ زنی دلتنگ میشوی،
زنی که چون فعلی اندوهگین
خود را صرف گریه برای تو کردهبود
بیآنکه برای مربوط بودن به تو
دلیل قانعکنندهای پیدا کرده باشد.
مآه
کاربر بیش فعال
در میانسالی با من مهربانتر حرف بزن
من کودکیهای خوبی نداشتهام
و دغدغهء مرگ خوابم را پاره کرده
حالِ تازهواردی را دارم
که به هرطرف نگاه میکند آشنایی نمیبیند
در میانسالی
با من آرامتر حرف بزن
من سالها آموزگار بودهام
مهربان و سادهدل با کودکان
و توقع دارم با من مهربان باشی
وقتی خوب یاد نمیگیرم
وقتی در باران میآیم
و به اشتباه زنگ خانهات را میزنم
من کودکیهای خوبی نداشتهام
و دغدغهء مرگ خوابم را پاره کرده
حالِ تازهواردی را دارم
که به هرطرف نگاه میکند آشنایی نمیبیند
در میانسالی
با من آرامتر حرف بزن
من سالها آموزگار بودهام
مهربان و سادهدل با کودکان
و توقع دارم با من مهربان باشی
وقتی خوب یاد نمیگیرم
وقتی در باران میآیم
و به اشتباه زنگ خانهات را میزنم
مآه
کاربر بیش فعال
در فراسویِ مرزهای تنت تو را دوست میدارم.
آینهها و شبپرههای مشتاق را به من بده
روشنی و شراب را
آسمانِ بلند و کمانِ گشادهی پُل
پرندهها و قوس و قزح را به من بده
و راهِ آخرین را
در پردهیی که میزنی مکرر کن.
در فراسوی مرزهای تنم
تو را دوست میدارم.
در آن دوردستِ بعید
که رسالتِ اندامها پایان میپذیرد
و شعله و شورِ تپشها و خواهشها
بهتمامی
فرومینشیند
و هر معنا قالبِ لفظ را وامیگذارد
چنان چون روحی
که جسد را در پایانِ سفر،
تا به هجومِ کرکسهایِ پایاناش وانهد…
در فراسوهای عشق
تو را دوست میدارم،
در فراسوهای پرده و رنگ.
در فراسوهای پیکرهایِمان
با من وعدهی دیداری بده.
آینهها و شبپرههای مشتاق را به من بده
روشنی و شراب را
آسمانِ بلند و کمانِ گشادهی پُل
پرندهها و قوس و قزح را به من بده
و راهِ آخرین را
در پردهیی که میزنی مکرر کن.
در فراسوی مرزهای تنم
تو را دوست میدارم.
در آن دوردستِ بعید
که رسالتِ اندامها پایان میپذیرد
و شعله و شورِ تپشها و خواهشها
بهتمامی
فرومینشیند
و هر معنا قالبِ لفظ را وامیگذارد
چنان چون روحی
که جسد را در پایانِ سفر،
تا به هجومِ کرکسهایِ پایاناش وانهد…
در فراسوهای عشق
تو را دوست میدارم،
در فراسوهای پرده و رنگ.
در فراسوهای پیکرهایِمان
با من وعدهی دیداری بده.
مآه
کاربر بیش فعال
کاش در بزم فروزنده ی تو
خنده ی جام شرابی بودم
کاش در نیمه شبی درد آلود
سستی و مستی خوابی بودم
کاش چون آینه روشن می شد
دلم از نقش تو و خنده ی تو
صبحگاهان به تنم می لغزید
گرمی دست نوازنده ی تو
کاش از شاخه ی سرسبز حیات
گل اندوه مرا می چیدی
کاش در شعر من ای مایه ی عمر
شعله ی راز مرا می دیدی
کاش در بزم فروزنده ی تو
خنده ی جام شرابی بودم
کاش در نیمه شبی درد آلود
سستی و مستی خوابی بودم
کاش چون آینه روشن می شد
دلم از نقش تو و خنده ی تو
صبحگاهان به تنم می لغزید
گرمی دست نوازنده ی تو
کاش از شاخه ی سرسبز حیات
گل اندوه مرا می چیدی
کاش در شعر من ای مایه ی عمر
شعله ی راز مرا می دیدی
مآه
کاربر بیش فعال
دوست داشتن تو
در وجود من است
خاکش، آبش، نورش
زندگی و خیالش با عشق
با هم آمیخته است.
تو همچو نفسی هستی که در جانم
همان سویی هستی که در چشمم
همان تپشی هستی که در قلبم
و همان فکری هستی
که در سرم جریان دارد.
محبوب من!
به هرچه بیندیشم به تو فکر میکنم
به هرچه مینگرم تو را میبینم.
در وجود من است
خاکش، آبش، نورش
زندگی و خیالش با عشق
با هم آمیخته است.
تو همچو نفسی هستی که در جانم
همان سویی هستی که در چشمم
همان تپشی هستی که در قلبم
و همان فکری هستی
که در سرم جریان دارد.
محبوب من!
به هرچه بیندیشم به تو فکر میکنم
به هرچه مینگرم تو را میبینم.
مآه
کاربر بیش فعال
وحشتناک دوستت دارم
اگر هر بار که به تو فکر میکنم
گلی شکفته می شد
تمام بیابانها آکنده میشدند از گل
میتوانم نفس کشیدن را از یاد ببرم
اما اندیشیدن به تو را هرگز
عشقهای بزرگ را نه میتوان دید
و نه می توان لمس کرد
که تنها با قلب حس میشوند
عشق چیزی برای بخشیدن ندارد
الا خودش ،
عشق چیزی نمیپذیرد الا از خودش
عشق نه فرمانده است و نه فرمان بر
عشق برای عشق کافی ست
هر آنجا که عشق رفت برو
اگر هر بار که به تو فکر میکنم
گلی شکفته می شد
تمام بیابانها آکنده میشدند از گل
میتوانم نفس کشیدن را از یاد ببرم
اما اندیشیدن به تو را هرگز
عشقهای بزرگ را نه میتوان دید
و نه می توان لمس کرد
که تنها با قلب حس میشوند
عشق چیزی برای بخشیدن ندارد
الا خودش ،
عشق چیزی نمیپذیرد الا از خودش
عشق نه فرمانده است و نه فرمان بر
عشق برای عشق کافی ست
هر آنجا که عشق رفت برو
مآه
کاربر بیش فعال
شازده کوچولو: به نظر میرسه آدم چیزای زیادی برای خوشبخت بودن لازم داره.
گفتم: نه اینطور نیست. خوشبختی از بودن میاد نه از داشتن؛ از تقدیر و قدردانی بابت هر آنچه الان داری، نه عجله برای بدست آوردن چیزایی که نداری.
آسونترین و مستقیمترین راهِ خوشبختی خوشحال کردن آدمهایی هست که در اطرافمون هستن. عشق رو باید با عشق ورزیدن یاد گرفت. همهی ما توانایی عشق ورزیدن داریم، حتی با یه لبخند، چون اینکار به همون اندازه به خود ما انرژی میده که به کسی که بهش لبخند زدیم.
گفتم: نه اینطور نیست. خوشبختی از بودن میاد نه از داشتن؛ از تقدیر و قدردانی بابت هر آنچه الان داری، نه عجله برای بدست آوردن چیزایی که نداری.
آسونترین و مستقیمترین راهِ خوشبختی خوشحال کردن آدمهایی هست که در اطرافمون هستن. عشق رو باید با عشق ورزیدن یاد گرفت. همهی ما توانایی عشق ورزیدن داریم، حتی با یه لبخند، چون اینکار به همون اندازه به خود ما انرژی میده که به کسی که بهش لبخند زدیم.