نتایح جستجو

اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبیست زبان خموش ولیکن دهان پر از عربیست پری نهفته رخ و دیو در کرشمه حسن بسوخت دیده ز حیرت که این چه بوالعجبیست خيلي مخلصيم بالايي

دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما چیست یاران طریقت بعد از این تدبیر ما ما مریدان روی سوی قبله چون آریم چون روی سوی خانه خمار دارد پیر ما :victory::heart::heart:

دی دامنش گرفتم که گوهر عطایی شب خوش مگو مرنجان که امشب از ان مایی افروخت روی دلکش شد سرخ همچو اخگر گفتا بس است کم کن تا چند از این گدایی

سلام منزه جووووووووون بگي منو كه اومدم:w42: یار با ماست چه حاجت که زیادت طلبیم دولت صحبت ان مونس جان ما را بس

شعر شعره ديگه چه فرقي ميكنه وفاوعهدنکو باشد ار بیاموزی وگرنه هر که تو بینی ستمگری داند بباختم دل دیوانه و ندانستم که ادمی بچه ای شیوه ی پری داند

چرا بيهوده مي كوشي كه بگريزي ز آغوشم از اين سوزنده تر هرگز نخواهي يافت آغوشي نمي ترسي، نمي ترسي، كه بنويسند نامت را به سنگ تيره گوري، شب غمناك خاموشي

اي زن كه دلي پر از صفا داري از مرد وفا مجو، مجو، هرگز او معني عشق را نمي داند راز دل خود باو مگو هرگز

چرا بيهوده مي كوشي كه بگريزي ز آغوشم از اين سوزنده تر هرگز نخواهي يافت آغوشي نمي ترسي، نمي ترسي، كه بنويسند نامت را به سنگ تيره گوري، شب غمناك خاموشي

اي ستاره ها مگر شما هم آگهيد از دو روئي و جفاي ساكنان خاك كاينچنين بقلب آسمان نهان شديد اي ستاره ها، ستاره هاي خوب و پاك

يكشب ز لوح خاطر من بزداي تصوير عشق و نقش فريبش را خواهم بانتقام جفاكاري در عشق تازه فتح رقيبش را

بر دو چشمش ديده مي دوزم به ناز خود نمي دانم چه مي جويم در او عاشقي ديوانه مي خواهم كه زود بگذرد از جاه و مال و آبرو

يكشب لبان تشنه من با شوق در آتش لبان تو مي سوزد چشمان من اميد نگاهش را بر گردش نگاه تو مي دوزد

مي کنم الفبا را، روي لوحه ي سنگي واو مثل ويراني، دال مثل دلتنگي بعد از اين اگر باشم در نبود خواهم بود مثل تاب بيتابي مثل رنگ بيرنگي :crying2::crying2::crying2:

در جستجوي تو و نگاه تو ديگر ندود نگاه بي تابم انديشه آن دو چشم رؤيائي هرگز نبرد ز ديدگان خوابم

او نيست كه در مردمك چشم سياهم تا خيره شود عكس رخ خويش ببيند اين گيسوي افشان بچه كار آيدم امشب كو پنجه او تا كه در آن خانه گزيند

من آن شمعم كه با سوز دل خويش فروزان مي كنم ويرانه اي را اگر خواهم كه خاموشي گزينم پريشان مي كنم كاشانه اي را

زرد است که لبریز حقایق شده است تلخ است که با درد موافق شده است شاعر نشدی وگرنه می فهمیدی پاییز بهاریست که عاشق شده است

دردم از يار است و درمان نيز هم دل فداي اوشد و جان نيز هم ياد باد آن كو به قصد جان ما زلف را بشكست و پيمان نيز هم

دل نيست اين دلي كه بمن دادي در خون طپيده، آه، رهايش كن يا خالي از هوا وهوس دارش يا پاي بند مهر و وفايش كن

آه اي خدا كه دست توانايت بنيان نهاده عالم هستي را بنماي روي و از دل من بستان شوق گناه و نفس پرستي را