نتایح جستجو

کنار آشیان تو، من آشیانه می کنم فضای آشیانه را، پر از ترانه می کنم کسی سوال می کند، بخاطر چه زنده ای و من برای زندگی، تو را بهانه می کنم:gol:

:w40:

dicotyledonous دولپه ای

سلام سنای عزیز. ممنون که منو به جمع دوستات دعوت کردی. :w40:

سلام بچه ها من دانشجوی ارشد میکروبم. یادمه برای کنکور که می خواستم درس بخونم با توجه به این که رشته دوره کارشناسیم زیست شناسی بود نه میکروب، برای پیدا کردن رفرنس مناسب خیلی سختی کشیدم. خصوصا که نمی خواستم جزوه بخونم. با خودم فکر کردم شاید الان بین ما کسی باشه که دچار مشکل پارسال من باشه. نظرتون...

می خواهم داستانی از علاقه ام به تو را بنویسم یکی بود یکی نبود بی خیال . . . خلاصه اش می شود: دوستت دارم

شکستن دل به شکستن استخوان سینه می ماند از بیرون همه چیز رو به راه است اما هر نفس درد است که می کشی

می خواهم داستانی از علاقه ام به تو را بنویسم یکی بود یکی نبود بی خیال . . . خلاصه اش می شود: دوستت دارم :gol:

وقتی دلتنگ تو می شوم وقتی عطر تنت را می خواهم به باد هم التماس می کنم خدا که جای خود دارد . . .

معلم برای سفید بودن برگه نقاشی ام تنبیهم کرد و "همه" به من خندیدند اما من خدایی را کشیده بودم که "همه" می گفتند دیدنی نیست...!

سلام به همه میکروبیولوژیست های عزیز. من نگارم. دانشجوی کارشناسی ارشد میکروبیولوژی. عاششششششششق رشته مونم. روی من خیلیییییی حساب کنید. کلا بچه پایه ای هستم. مخصوصا توی کارای علمی.

سلام سلام. منم هستم. مرسی که خبرم کردید. منتظرم باشید برمی گرذم

گاه گاهی دل من می گیرد بیشتر تنگ غروب آن زمانی که خدا نیز پر از تنهایی ست و اذان در پیش است من وضو خواهم ساخت از خدا خواهم خواست که تو تنها نشوی و دلت پر ز خوشی های دمادم باشد

مرسی دوستم که بهم سر می زنی. :gol:

وقتی هستی به تو می نگرم. برای نوشتن، بهانه خوبی هستی. وقتی نیستی، به فضای خالی از تو می نگرم برای نوشتن. فضای خالی از تو درخت دارد، حیاط دارد، باغچه دارد با گل های شمعدانی میز دارد و لیوان های بزرگ چای. اصلا همی چیز دارد فضای خالی از تو. فقط یک چیز ندارد و آن ... بهانه ای ست برای نوشتن

دل تو اولین روز بهار دل من آخرین جمعه ی سال و چه دورند و چه نزدیک بهم

باران می خواند به نامش که از عشق مردن را آسان می کند

سخن آغاز گفتن نیست. نگاهی می شود، گاهی کلام اولین دیدار . . .

نه تو می مانی. نه آن اندوه نه هیچ یک از مردم این آبادی. به حباب لب یک رود قسم و به آن لحظه ی شادی که گذشت غصه هم خواهد رفت آنچنانی که فقط خاطره ها خواهند ماند. لحظه ها عریانند به تن لحظه ی خود جامه ی اندوه مپوشان هرگز . . .

نبودنت دلیل نداشتنت نیست حتی اگر نباشی می آفرینمت چونان که "التهاب بیابان سراب را"