نتایح جستجو

دلا تا کی سحرخیزی در این دنیای پاییزی بیا تا وارهی اینجا به چه حاصل می انگیزی

دوست عزیز مطمئن باش خدا واسه بنده هاش هیچ چیز جز بهترین ها نمیخواد همه ی ما یه وقت هایی حس میکنیم خدا جوابمون رو نمیده ولی از صلاحش بی خبریم امیدوارم که مشکلت هر چی که هست به خیر و صلاح خودت و همگان حل شه ، من سیدم ایشالا که گره از کارت وا شه وقتی چشم امیدتان به خدا باشد: هیچ چیز آنقدرها عجیب...

تو را می خواهم و دانم که هرگز به کام دل در آغوشت نگیرم تویی آن آسمان صاف و روشن من این کنج قفس، مرغی اسیرم

روی ماسه های گرم زیر نور تند آفتاب

سیمای دین اسلام نماز مومنان است هر کاو نماز بخواند از نار در امان است (نغمه رها)

هزاران بوسه بخشیدم به خورشید درآن زندان که زندانبان تو بودی من چنتاشو خوندم زیباست موفق باشی دوست عزیز منم بعضی هاش که مال خودمه رو نوشتم

من که پشت پا زدم به هر چه هست و نیست تا که کام او ز عشق خود روا کنم لعنت خدا به من اگر بجز جفا زین سپس به عاشقان با وفا کنم

تا سایه سیاه تو اینسان پیوسته در کنار تو باشد هرگز گمان مبر که در آنجا چشمی به انتظار تو باشد

آسمون و اون گل های پراکندش گل های یخی از ریشه آکندش خبر میدن از تو و از حرف های تو بغض کردن روز و شب و اشک های تو باید خبر بدم به شاه ستاره ها اونهایی که رفتن و گم شدن اون بالا که اشک و آه و عشق سر سپردگی ، بازم داره این من و از من میگیره وقتی که چشم خیس من ، بارون و با غم میباره بذار بگم تو...

در کنج هر خیالم یاد تو می درخشد من عاجزم از آن که با عشق تو نمیرم (نغمه رها)

ریزم ز مژه کوکب ، بی ماه رخت شب ها تاریک شبی دارم ، با این همه کوکب ها

من پری کوچک غمگینی را می شناسم که در اقیانوسی مسکن دارد و دلش را در یک نی لبک چوبین می نوازد ، آرام ، آرام پری کوچک غمگینی که شب از یک بوسه می میرد و سحرگاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد. فروغ فرخزاد...

هر زمان می دود در خیالم نقشی از بستری خالی و سرد نقش دستی که کاویده نومید پیکری را در آن با غم و درد

ز هر کوه و دیار آواره گشتم ................................... در آستان بهار بیچاره گشتم ز هر بحر و ز هر قعری که می بود ...........................دلا من راهی میخانه گشتم چو آن چشمان تو بر من نظر کرد............................. من بیدل همی دیوانه گشتم نگفتم...

یاد رخسار تو چون در دل بلبل گردد قفس از گریه بلبل سبد گل گردد

نیست شبنم اینکه بینی در چمن کز اشتیاق پیش لب هایت جهان غنچه آب افتاده است

در درازی به سر زلف تو می ماند شب در سیاهی سر زلف تو به شب می ماند

داد باد آن زلف و گیسو را به باد بید مجنون حیاط کودکی آمد به یاد

یک زمان کوتاه بود موی مرد و بلند موی زن دیروز آدمی را دیدم، ندانستم که مرد بود یا که زن

شب در خیال خام خود ، با عشق او آمیختم رشکی بمانده است در دلم از عشق مریم با خدا