نتایح جستجو

در گوش دلم گفت فلک پنهانی حکمی که قضا بود ز من می دانی؟ در گردش خویش اگر مرا دست بدی خود را برهاندمی ز سرگردانی

گر جان به لب ما رسد از غیر ننالیم با کس نسگالیم این نکته بدانیم که جان سخن اینجاست از ماست که بر ماست

الله تویی وز دلم آگاه تویی درمانده منم دلیل هر راه تویی گر مورچه ای دم زند اندر ته چاه آگه ز دم مورچه در چاه تویی

در کجای این فضای تنگ بی آواز من کبوترهای شعرم را دهم پرواز؟؟؟ شعر را گویی نفس در سینه پنهان است شاخسار لحظه ها را برگی از برگی نمی جنبد آسمان در چهار دیوار ملال خویش زندانی است روی این مرداب یک جنبنده پیدا نیست! آفتاب از اینهمه دلمردگی ها رویگردان است ای قناری های شیرین کار، آسمان شعرتان از...

گر برود جان ما در طلب وصل دوست حیف نباشد که دوست،دوست تر از جان ماست سالها در خم محراب خدا را می جست عاقبت در خم زلف صنمی او را جست

به دریا شکوه بردم از شب دشت وزین عمری که تلخ تلخ بگذشت به هر موجی که می گفتم غم خویش سری می زد به سنگ و باز می گشت

ای بس که نباشیم و جهان خواهد بود نی نام زما و نی نشان خواهد بود زین پیش نبودیم و نبُد هیچ خلل زین پس چو نباشیم همان خواهدبود

ما حادثه ای به زخم آراسته ایم کز تیرگی قدیم شب کاسته ایم صبحیم که صادقانه از خواب گران با یک نفس عمیق برخواسته ایم

شب سلسله موی بلندی بده است مه ،مونس جان دردمندی بوده است این روز که چشم عالمی روشن از اوست لبخند نگار نوشخندی بوده است