نتایح جستجو

مرسی سمانه خانم از اینکه انلاین دیدمتون خوشحال شدم

شاید اخرین باری که دعا کرده ام یادم نیست...نمیدانم چرا اما از ته ته ته .... دل دعا می کنم برای سلامتی دوست تون واینکه امیدش از دست نده

"از حریر شب تا سریر صبح " اغاز میکنم با تو بودن را تمنای دیدن نگاهت جوانه میزند میروید قد میکشد و سبز میشود بالطا فت حضورت لبخند میوه میدهد تا سپیده دم میرسد بارور میشود وانگاه می چینیم سبد سبد ارامش وخاطره "از حریر شب تا سریر صبح " این نوشته و از تاثیری که از نوشته زیبای amarjanh200گرفتم...

گفتی دوست میداریم گفتم به اندازه تمام انچه دیده ای می بینی وخواهی دید چشم هایش رابست وگفت یعنی چقدر ؟ گفتم یعنی بیشتر از انچه ندیده ای نمی بینی و نخواهی دید چشم هایش را که گشود فهمیدم به اندازه نگاهش دوست میدارمش (ارش پاک...) سلام شاید انچه کمتر می بینیم زیبایش را اون نگاه های مهربون...

گفتی دوست میداریم گفتم به اندازه تمام انچه دیده ای می بینی وخواهی دید چشم هایش رابست وگفت یعنی چقدر ؟ گفتم یعنی بیشتر از انچه ندیده ای نمی بینی و نخواهی دید چشم هایش را که گشود فهمیدم به اندازه نگاهش دوست میدارمش

ممنون از یادتون(دسته گل با لبخند)

حواهش میکنم عزیز من فقط نظرمو گفتم در ضمن شاید گاهی وقت ها لازم باشه ذهن و کنار بگذاری و فقط و فقط از احساست کمک بگیری همیشه احساس جلوتر از ذهن حرکت میکنه برای همین وقتی نسبت به کسی احساس خوبی نداری از حرف زدن با او دوری میکنی بدون اینکه از نیروی عقل استفاده کنی پس از کلماتی استفاده کن که...

شاید این که گفته ان منتقد باید بی رحم باشه بی ربط نباشه اونم در زمینه ادبیات که با هنرمندی سرشار از احساس سر کار داره انتقاد کردن سخته اما ازقدیم گفتن انتقاد ی که بر پایه تخصص باشه سازنده است واین هم بی ربط نیست وسوم همونطور که خودت میدونی منم میدونم اگه اطلاعت منتقد کمتر از کسی باشه که مورد...

خیلی زیبا بودچند بار خوندم

فراموش کردن من برای به تو رسیدن..

نقطه مشترک فضای اتاق پر شد بود از تو ومن وتو بودی انگاه که میخندیدی ومن بودم انگاه که می نگریستم با لبخند توبودی انگاه که میگفتی من بودم که خاموش تو بودی که پنهان نمیکردی حتی یک لحضه روحت را ومن در فکر فراموش کردن خود توبودی که میپرسیدی از من و من بودم که دوبار میپرسیدم از خودم شاید این...

مینویسم شاید روزی خود را از میان این نوشتها بیابم با وجودی زیباتر با نگاهی عشقانه تر با قلبی پاک تر باامیدی سرشارتر ومیدانم روزی دوباره میخوانم همه نوشته هایم روزی که خود را یافته ام زیباتر عاشقانه تر پاکتر از امید سرشار تر و با تو با لبخند

متن زیبایی بود سپاس حس دوگانه شاید دوگانه ترین احساسم هنگامی بود که برای اولین بار گناه کردم چیز بین تنفر ودوست داشتن بین خوب وبد بین لذت و رنج بین اولین بار واخرین بار...برزخی بود که روح را از هر جهنمی بیشتر میسوخت تا پاک کند از پلیدی.. اما انگاه که برای اخرین بار گناه کردم میدانستم که...

وانگاه که بر چشم های معصوم و بسته کودکان برپیکر مادرانی که نوزادان خودرادر اغوش کشیده بر تن های لخت ارمیده در کنار هم بر حنجره هایی که از ان اوای عشق میتراوید بی رحمانه وتلخ بوسه می زد سقف زلزله چه فریاد درد اگینی داشت دران شب خواب زده....

دوست عزیز یه روز وقتی برگشتم خونه هیچ کس نبود بی اختیار سمت یکی ازاتاق ها زفتم یه اینه قدیمی بزرگ توش بود وچون رفت امد کمتری در این اتاق میشد اینه غبار گرفته بود و حکایت تنهایی عجیبی میکرد ومن هم ناخودا گاه این چند بیت را روی ان نوشتم چرا امشب پریشانی چرا امشب نمیخندی غبار الود بنشستی مگر...

چند وقتی نوشته هایی رو تو ی قسمت دست نوشته ها میگذارم خوشحال میشم نظر شما زو بشنوم اگه انتقادی باشه با کمال میل می شنوم دوست عزیز

یه تجربه یه روز یه احساس قشنگ رو واژه واژه کنار هم گذاشتم شد یه غزل وبدون اینکه جای دیگه ای یاداشت کنم همین اینجا توی تالار نوشتم درست همون لحظه که میخواستم بفرستم برق رفت ... ومن ماندم سکوت و احساسی که بود وشعری که نبود . با خود می اندیشیدم به تمام ان شعرهایی که نوشته شدند اما خوانده نشدند...

درمورد پیشنهاد اولم چرا هستم اگه اجازه بدید بگزارم یه موقعیت بهتر چون دوست دارم اگه می ام با دست واندیشه ای پر بیام...فراموش نمیکنم سرحرفم هستم درمورد ایده دومی کاملا موافقم با شما من فزاموش نمیکنم که ما به دنیا امده ایم که ازهم یاد بیگرییم وبه هم یاد بده ایم اینجا هم گوشه ای از دنیاست دیگه پس...

اما پنجره انگاه که پنجره چشم هایش را بست.. هنوز ماه میخندید و ستاره ها چشمک می زدند و درخت بالای تپه شنی پا به پای نسیم می رقصید و می شد از دل شب بوی چمن های شبنم خورده و خاک نم نشسته را حس کرد قورباغه های کنار برکه یک درمیان اواز میخواندند جیر جیرک ها هم بودند اما پنجره خیلی زود خوابش برده...

اما پنجره انگاه که پنجره چشم هایش را بست.. هنوز ماه میخندید و ستاره ها چشمک می زدند و درخت بالای تپه شنی پا به پای نسیم می رقصید و می شد از دل شب بوی چمن های شبنم خورده و خاک نم نشسته را حس کرد قورباغه های کنار برکه یک درمیان اواز میخواندند جیر جیرک ها هم بودند اما پنجره خیلی زود خوابش برده...