نتایح جستجو

در هفت آسمان چو نداری ستاره ای ای دل کجا روی که بود راه چاره ای حالی نماند تا بزنی فالی ای رفیق خیری کجاست تا بکنی استخاره ای ؟

نگاه کن که ز هر بیشه در قفس شیری ست بلوچ و کرد و لر و ترک و گیله مرد اینجاست بیا که مسئله بودن و نبودن نیست حدیث عهد و وفا می رود نبرد اینجاست

من از صدای گریه ی تو به غربت بارون رسیدم تو چشات باغ بارون زده دیدم چشم تو همرنگ یه باغه تو غربت غروب پاییز مثل من ، از یه درد کهنه لبریز با تو بوی کاهگل و خاک عطر کوچه باغ نمناک زنده می شه با تو بوی خاک و بارون عطر لاله و گلابدون زنده می شه تو مثل شهر کوچک من هنوز برام خاطره سازی...

ممنونم مث اینکه خیلی توجه داری به اواتارا!

من تو پروفایل خودت جوابتو دادم عزیز! ایشون مرحوم پدربزرگم هستند...

سلام عزیزم! ایشون مرحوم پدربزرگم هستند:cry: چطور مگه؟

فوق العاده می نویسی کامران! من از خوندن دست نوشته های تو واقعا لذت می برم! واقعا بهت تبریک می گم!:redface:

آن روز غروب که اقاقی ها به پیشواز سکوت می رفتند کنار این پنجره غبار گرفته یادت را روی شیشه ها نقاشی کردم! باد دستانم را نوازش کرد و سر انگشتانم بوی اقاقی گرفت... **** خیالت که روبرویم می نشیند از تمام دریاها آبی تر می شوم! و بعد می توانم برای تمام خاطرات فراموش شدمان اسم...

چهارشنبه! چهارشنبه! طعم گس چهارشنبه بوی تمشک و خاکستر عطر تنبور و فلوت! دیروز کبوتری از من سراغ تو را می گرفت گفتم ، به سمت واژه های ترد برود یادم افتاد از هفتم آسمان ندیدمت و چه قدر دلم برایت تنگ شده! من اگر نخواهم با روزهای خدا صبوری کنم چه می شود ؟ نمی دانی چه قدر دلم گرفته سه...

لال شوم کور شوم کر شوم لیک مپندار دگر خر شوم!

نقش ما گو ننگارند به دیباچه ی عقل هرکجا نامه ی عشق است نشان من وتوست

مگر خورشید و گل را کس چه گفته ست ؟ که این لب بسته و آن رخ نهفته ست ؟ مگر دارد بهار نورسیده دل و جانی چو ما در خون کشیده ؟

منم صنایع می خونم .... این مهم نیست!

مبین کاین شاخه ی بشکسته خشک است چو فردا بنگری ، پر بید مشک است مگو کاین سرزمینی شوره زار است چو فردا در رسد ، رشک بهار است

نه خواهش می کنم! این چه حرفیه... همه بچه های تالار ادبیات دوستان من هستند!:D

یاری اندر کس نمی بینیم یاران را چه شد؟ دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد؟

سلام چشم .... دستور اجرا می شه!:redface:

امروز نه آغاز و نه انجام جهان است ای بس غم و شادی که پس پرده نهان است گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری دانی که رسیدن هنر گام زمان است

تو رهرو دیرینه ی سر منزل عشقی بنگر که ز خون تو به هر گام نشان است آبی که بر آسود زمینش بخورد زود دریا شود آن رود که پیوسته روان است

تو خود چه لعبتی ای شهریار شیرین کار که در برابر چشمی و غایب از نظری