نتایح جستجو

این جور که می‌بریم تا کی؟ وین صبر که می‌کنیم تا چند؟

افرين بر تو اي دوست عزيز كه درك بالايي داري

عشق ورزیدم و عقلم به ملامت برخاست کان که عاشق شد از او حکم سلامت برخاست هر که با شاهد گلروی به خلوت بنشست نتواند ز سر راه ملامت برخاست که شنیدی که برانگیخت سمند غم عشق که نه اندر عقبش گرد ندامت برخاست عشق غالب شد و از گوشه نشینان صلاح نام مستوری و ناموس کرامت برخاست در گلستانی کان...

از صحبت خلق سخت دلتنگ شدم وز دمها چون آینه در زنگ شدم بس نام نکوی بی مسمی دیدم از نام نکوی خویش در ننگ شدم

تا بکی این نفس کافر کیش کافرتر شود تا بچند این دیدهٔ بی شرم ننگ سر شود

مغرور بعلم خود مشو مست مباش نزد علما نیست شو و هست مباش در حضرت دوستان حق پستی کن نزد دشمن بلند شو پست مباش

در پردهٔ عاشقی نهان کیست در جلوهٔ دلبری عیان کیست حسن و احسان چو جمله از تست محبوب بجز تو در جهان کیست نگذاشت چو غیرت تو غیری ما و من و او و این و آن کیست عاشق چو توئی عشق و معشوق لیلی که وقیس در جهان کیست عالم چو ثنای تست یکسر آن مثنی بی لب و دهان کیست مثنی توئی و ثناء...

تا نگذرد زنام سزاوار نام نیست تا معترف به نقص نباشد تمام نیست

قفس تنگ فلك، جاي پر افشاني نيست يوسفي نيست در اين مصر كه زنداني نيست

آن عشق که دیده گریه آموخت ازو دل در غم او نشست و جان سوخت ازو امروز نگاه کن که جان و دل من جز یادی و حسرتی چه اندوخت ازو

فيض فيض رازها با اهل گفتن زاهل عرفان خوش نماست یار یکدیگر شدن از قوم و خویشان خوش نماست نصرت دین حق و در درد بودن متفق زاهل علم و پیشوایان و فقیهان خوش نماست این فقیهان مجادل از کجا حکمت کجا درس وبحث وعلم وحکمت ازحکیمان خوش نماست خواندن قرآن و فهمیدن به آواز حزین با خضوع جان و تن...

اینجا نه شادی است نه غم نه عزا نه سرور دستارک سپیدش را در جویبار باد پلشتی می شوید دزدان رستگاری پاییز های روح سبزینه و طراوت هر باغ و بوته را در غارت شبانه ی خود پاک می برند کنون کاین محتسب کجال تماشا نیم دهد میخانه ی کدام حریفی پیمانه ای دوباره از آن باده ی زلال این جمع تشنگان و...

فيض كاشاني فيض كاشاني يا رب تو مرا بخواهش من مگذار جان را بهوای طاعت تن مگذار جان صاف کش میکده تقدیس است معتاد صفا بدردی من مگذار

اشکهای گرم ما راههای سرد ما کسی نداند کز کجا آید مگر هم درد ما

زهرا جان خواهر خوب و گلم خيلي محبت كردي مثل هميشه همواره سبز باشي..............................

جاده و اسب مهیاست،بیا تا برویم کربلا منتظر ماست بیا تا برویم ایستاده ست به تفسیر قیامت زینب آن سوی واقعه پیداست بیا تا برویم خاک -درخون خدا - می شکفد می بالد آسمان،غرق تماشاست بیا تا برویم تیغ - درمعرکه - می افتد و بر می خیزد رقص شمشیر چه زیباست، بیا تا برویم از سراشیبی تردید اگر بر گردیم...

ديدي اي دل كه غم عشق دگر بار چه كرد چون بشد دلبر و با يار وفا دار چه كرد

شهريار هستم و عالم همه بر سر گيرم شهر به شهر و يار به يار همه در بر گيرم چو كنم تاج به سر همه عالم گيرم چو زنم دست به تخت همه جانم گيرم ............................................ ...........................................

سفره ی خداوند پهن است اما دور آن هنوز هم چقدر خلوت !!! میکائیل نان قسمت می کند , آدمها چنگ می زنند و نان می قاپند ! و میکائیل می گرید ... میکائیل گفت : خسته ام از این آدمها که هیچوقت سیر نمی شوند ! خدا گفت : تا هنگامی که آدمی بجای نور , نان می خورد , گرسنه خواهد ماند ! و اما نور , تنها...

یک شب صبح کرده بنالم بر آسمان با سوز دل ز دست تو، ای روزگار، مست