نتایح جستجو

یادباد آنکه چو چشمت به عتابم میکشت معجز عیسویت بر لب شکرخا بود

ای دوست بیازار مرا هرچه توانی دل نیست اسیری که ز آزار گریزد

در دام تو یک شب دلم از ناله نیاسود آسودگی از مرغ گرفتار گریزد

تو هم با سروبالایی سری داری و سودایی کمند آرزو بر جان من تنها نمی افتد

شور عشق تازه یی دارد مگر دل کاین چنین خاطرم امروز از غمهای دیرین فارغ است

تو را خبر ز دل بیقرار باید و نیست غم تو هست ولی غمگسار باید و نیست اسیر گریه ی بی اختیار خویشتنم فغان که در کف من اختیار باید و نیست

سلام درون آتش از آنم که آتشین گل من مرا چو پاره ی دل در کنار باید و نیست

تو را خبر ز دل بیقرار باید و نیست غم تو هست ولی غمگسار باید و نیست

در چمن پروانه ای آمد ولی ننشسته رفت اجتناب رغبت افزای تو ام آمد به یاد

سوسن و گل آسمانی مجلسی آراستند روی و موی مجلس آرای توام آمد به یاد

از ما به روزگار حدیث وفا بس است نگذاشتیم گر اثری یا گذاشتیم

شاهد که سرکشی نکند دلفریب نیست فهم سخن به مردم دانا گذاشتیم

وی مرغ شب همرهی کن زاری به حال رهی کن تا بر دلم رحمت آرد صیاد صید افکن من

دریا دلان ز فتنه ی ایام فارغ اند دریای بی کران غم طوفان نداشته است

دلم گرفته برایم بهار بفرستید ز شهر کودکی ام یادگار بفرستید

دلم ز داغ جدایی چو شمع میسوزد به داغ هجر عزیزان کسی دچار مباد

عقل را تا پیروی کردم ندیدم جز زیان عشق می ورزم کنون زین شیوه بینم تا چه سود؟

دل زود باورم را به کرشمه ای ربودی چو نیاز ما فزون شد تو به ناز خود فزودی

دوستی شد دشمن جان و تنم خوی گرمم گشت برق خرمنم

در کف توست ناوک خونریز قسمت ماست دیده ی خونبار