پس از اَفرینش اَدم
خدا گفت به او: نازنینم اَدم....
با تو رازی دارم !..اندکی پیشتر اَی ..
اَدم اَرام و نجیب ، اَمد پیش !!.
زیر چشمی به خدا می نگریست !..
محو لبخند غم آلود خدا !
دلش انگار گریست .ن
ازنینم اَدم!!. ( قطره ای اشک ز چشمان خداوند چکید ) !!!..
یاد من باش ... که بس تنهایم !!
.بغض آدم...