بیمارستان بزرگ بود و مخصوص مجروحان جنگ. بستریام که کردند، فهمیدم هم تختیام یک بسیجی است. چهره ساده و با صفایی داشت. قیافهاش میخورد که جزو نیروهای تدارکات باشد. بعد از سلام و احوالپرسی، گفتم: پدر جان تو جبهه چکارهای ؟
لبخند زد. گفت: تدارکاتی.
گفتم: خودمم همین حدس رو زدم.
جوانی توی اتاق بود...