در این چمن چو من ای گل تو نیز همدم خاری
گلِ همیشه بهاری ولی بهار نداری
چه روزگار غریبی، خوش آنکه دل نسپارد
نه با امید وفائی، نه بهر یاریِ یاری
به دل نه شوق بهاران، نه آرزوی جوانی
چو غنچه خون جگر می خورد، چه باغ و بهاری؟
نه یاس سینه ی دیواری و نه نرگس مستی
که پا به پای نسیمی، کنیم گشت و...