دیباچه ای می نگارم نوین. همیشه را با هیچوقت با هم خط خطی میکنم تا هیچ وقت همیشه را به جای اکنون بر زبان نیاوری.فردا را میگذارم که برود تا فردا.امروز را بزرگتر تر از هروقت بر برگ نخست میآورم تا هربار آغازی باشد بر دیباچه ی نوین من. تو را در کنار من مینویسم.ملالی نیست اگر من نباشم.تو هستی.