در زیر این نیلی سپهر بیکران
چندان که یارا داشتم در هر ترانه
نام بلند عشق را تکرار کردم
با این صدای خسته،شاید خفته ای را
در چهار سوی این جهان بیدار کردم
دل من دیر زمانیست که میپندارد
دوستی نیز گلیست،مثل نیلوفر و ناز
ساقه ی ترد و ظریفی دارد
بی گمان سنگدل است انکه روا میدارد
جان این ساقه نازک را دانسته بیا زارد