نتایح جستجو

سلام اواتارتون خیلی زیباس! نقاش رو میشناسید؟

به انزوای بی خطر پلکها پناه می بردند :gol: دلم گرفته است دلم گرفته است به ايوان ميروم و انگشتانم را بر پوست کشيده ی شب می کشم چراغ های رابطه تاريکند چراغ های رابطه تاريکند

می روم اما نمی پرسم ز خويش ره كجا؟ منزل كجا؟ مقصود چيست؟ بوسه می بخشم ولی خود غافلم كاين دل ديوانه را معبود كيست

کاش دلی بود... که تنگ بشه...

سلام خسته نباشید خواستم بگم تالارهای مهندسی ، در ِشان از درس و دانشگاه و ارشد نوشته شده ولی در این تالار اینطور نیست نمیشه درمورد ارشد و اینچیزا هم باشه؟

در دل چگونه ياد تو مي ميرد ياد تو ياد عشق نخستين است ياد تو آن خزان دل انگيزيست كاو را هزار جلوه رنگين است

و این جهان به لانه ی ماران مانند است و این جهان پر از صدای حرکت پاهای مردمیست که همچنان که ترا میبوسند در ذهن خود طناب دار ترا میبافند فروغ

دیدمت شبی به خواب و سرخوشم وه مگر به خواب ها بینمت غنچه نیستی که مست اشتیاق خیزم و ز شاخه ها بچینمت

کسی مرا به آفتاب معرفی نخواهد کرد کسی مرا به ميهمانی گنجشک ها نخواهد برد پرواز را بخاطر بسپار پرنده مردنی ست فروغ فرخزاد

تو دستهايت را ميبخشيدی تو چشمهايت را ميبخشيدی تو مهربانيت را ميبخشيدی وقتی که من گرسنه بودم تو زندگانيت را ميبخشيدی تو مثل نور سخی بودی

ره نمی جويم بسوی شهر روز بی گمان در قعر گوری خفته ام گوهری دارم ولی او را ز بيم در دل مرداب ها بنهفته ام

مرا پناه دهید ای زنان ساده ی کامل که از ورای پوست، سر انگشت های نازکتان مسیر جنبش کیف آور جنینی را دنبال می کند و در شکاف گریبانتان همیشه هوا به بوی شیر تازه می آمیزد

آخر گشوده شد ز هم آن پرده های راز آخر مرا شناختی اي چشم آشنا چون سايه ديگر از چه گريزان شوم ز تو من هستم آن عروس خيالات ديرپا

دستهايم را در باغچه می کارم سبز خواهم شد، ميدانم، ميدانم، ميدانم و پرستوها در گودی انگشتان جوهريم تخم خواهند گذاشت

ساده است نوازش سگی ولگرد شاهد آن بودن که چگونه زیر غلتکی می رود وگفتن اینکه سگ من نبود ساده است ستایش گلی چیدنش واز یاد بردن که گلدان را آب باید داد ساده است بهره جویی از انسانی دوست داشتن بی احساس عشقی او را به...

دلتنگی های آدمی را ، باد ترانه ای می خواند رویاهایش را آسمان پر ستاره نادیده می گیرد و هر دانه ی برفی به اشکی ناریخته می ماند سکوت سرشار از سخنان ناگفته است از حرکات ناکرده اعتراف به عشق های نهان و شگفتی های بر زبان نیامده در این سکوت حقیقت ما نهفته است حقیقت تو و من مارگوت بیکل

ياد آن بوسه كه هنگام وداع بر لبم شعله حسرت افروخت ياد آن خنده بيرنگ و خموش كه سراپای وجودم را سوخت

ديروز بياد تو و آن عشق دل انگيز بر پيكر خود پيرهن سبز نمودم در آينه بر صورت خود خيره شدم باز بند از سر گيسويم آهسته گشودم

میدونم عزیزم

5, 14