نتایح جستجو

از دل افروز ترين روز جهان، خاطره اي با من هست. به شما ارزاني : سحري بود و هنوز، گوهر ماه به گيسوي شب آويخته بود . گل ياس، عشق در جان هوا ريخته بود . من به ديدار سحر مي رفتم نفسم با نفس ياس درآميخته بود . *** مي گشودم پر و مي رفتم و مي گفتم : (( هاي ! بسراي اي دل شيدا، بسراي . اين دل افروزترين...

برای شناخت

I:Immigrant C:Cute Y:Young انگیسی بلدی که!!!!؟؟؟؟

ن: ناز ی:یاور و: ول خرج ش:شنگول ا: آرتیست حالا کدوماش درست بود؟

به سراغ من اگر می آیید، پشت هیچستانم . پشت هیچستان جایی است پشت هیچستان رگ های هوا، پر قاصدهایی است که خبر می آرند از گل واشده دورترین بوته خاک روی شنها هم، نقش های سم اسبان سواران ظریفی است که صبح به سر تپه معراج شقایق رفتند پشت هیچستان، چتر خواهش باز است تا نسیم عطشی در بن برگی بدود...

با تشکر از یامین نکته دان! بامداد می سراید: عاقلان همسازند، تنها توفان کودکان ناهمگون می زايد. همساز سايه سانانند، محتاط در مرزهای آفتاب در هيات زندگان مردگانند. وينان دل به دريا افکنانند، به پای دارنده ی آتش ها زندگانی دوشادوش مرگ پيشاپيش مرگ هماره زنده از آن پس که با مرگ و همواره بدان نام که...

مرا در منزل جانان چه امن و عیش چون هردم جرس فریاد می دارد که بربندید محملها حضوری گر همی خواهی ازو غایب مشو حافظ متی ما تلق من تهوی دع الدنیا و اهملها :gol::gol::gol:

مگرم شیوه چشم تو بیاموزد کار ور نه مستوری و مستی همه کس نتوانند زاهد ار رندی حافظ نکند فهم چه باک؟ دیو بگریزد از آن قوم که قرآن خوانند :gol::gol::gol:

در اين سراي بي کسي ، کسي به در نمي زند به دشت پرملال ما ، پرنده پر نمي زند يکي ز شب گرفتگان ، چراغ بر نمي کند کسي به کوچه سارِ شب ، درِ سحر نمي زند :gol::gol::gol:

ما سرخوشان مست دل از دست داده ايم همراز عشق و هم نفس جام باده ايم ای گل تو دوش داغ صبوحی کشیده ای ما آن شقایقیم که با داغ زاده ایم :gol::gol::gol:

دارم سخنی با تو، گفتن نتوانم وین درد جهانسوز نهفتن نتوانم :gol::gol::gol:

به دیدارم بیا هر شب در این تنهایی تنها و تاریک و خدا مانند دلم تنگ است. *** بیا ای روشن، ای روشنتر از لبخند شبم را روز کن در زیر سرپوش سیاهی ها دلم تنگ است. *** بیا بنگر چه غمگین و غریبانه در این ایوان سرپوشیده وین تالاب مالامال دلی خوش کرده ام با این پرستوها و ماهی ها و...

تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود سر ما خاک ره پیر مغان خواهد بود حلقه پیر مغان از ازلم در گوش است بر همانیم که بودیم و همان خواهد بود :gol::gol::gol:

پرکن پیاله را کاین آب آتشین دیریست ره به حال خرابم نمی برد این جام ها که در پی هم می شود تهی دریای آتش است که ریزم به کام خویش گرداب می رباید و آبم نمی برد من با سمند سرکش و جادویی شراب تا بیکران عالم پندار رفته ام تا دشت پرستارهء اندیشه های گرم تا مرز ناشناختهء مرگ و زندگی...

ما در پیاله عکس رخ یار دیده ایم ای بیخبر ز لذت شرب مدام ما هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق ثبت است بر جریده عالم دوام ما :razz::razz::razz:

ای بابا این چه حرفیه!!!!؟؟؟؟؟؟ کی میگه این شعر مال سهراب نیست؟:mad::mad::mad: این شعر از کتاب حجم سبز سهرابه و مربوط میشه به حداقل سی چهل سال پیش.... فکر کنم اون موقع یا رضا صادقی اصلا نبوده یا داشته تو کوچشون تر تره بازی می کرده... :D:D:D

هر مرگ اشارتیست، به حیاتی دیگر. مارگوت بیگل :gol::gol::gol:

مردان خدا پرده پندار دریدند یعنی همه جا غیر خدا یار ندیدند کوتاه نظر غافل از آن سرو بلند است کاین جامه به اندازه هر کس نبریدند :gol::gol::gol:

به یاد الف.بامداد اينك موج سنگين گذر زمان است كه در من می گذرد اينك موج سنگين گذرز مان است كه چون جوبار آهن در من می گذرد اينك موج سنگين گذر زمان است كه چونان دريائی از پولاد و سنگ در من می گذرد *** در گذر گاه نسيم سرودی ديگرگونه آغاز كردم در گذرگاه باران سرودی ديگرگونه آغاز كردم در گذر گاه...

سلام، خیلی مفید بود، ممنون.....