نتایح جستجو

ای روی ماه منظر تو نوبهار حسن خال و خط تو مرکز حسن و مدار حسن

من مست و تو دیوانه مارا که برد خانه صد بار به تو گفتم کم خور دو سه پیمانه

سحرم دولت بیدار به بالین آمد گفت برخیز که آن خسر شیرین آمد

سرو چمان من چرا میل چمن نمیکند همدم گل نمی شود یاد سمن نمی کند

شراب تلخ میخواهم که مردافکن بود زورش مگر یکدم بیاسایم ز دنیا و شر و شورش

دوش دیدم که ملایک در میخانه زدند گل آدم بسرشتـــند و به پیمــــانه زدند صوفیان حرم و ستر و عفاف ملکوت با من راه نشین باده مستــــــــانه زدند

صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را که سر به کوه و بیابان تو داده ای ما را

شده تکلیف دل از روز آغازین مشخص وفاداران شدند از کار خود گویا مرخص

مرا نه سر نه سامان آفریدند پریشـــانم، پریشـــان آفریدند پریشان خاطران رفتند در خاک مرا از خاک ایشان آفـــــــریدند

تاب بنفشه می دهد طره مشکسای تو پرده غنچه می درد خنده دلگشای تو

در دیاری که در او نیست کسی یار کسی کاش یا رب که نیفتد به کسی کار کسی شهریارا سر من زیر پی کاخ ستم به که بر سر فتدم سایه دیوار کسی

محتسب شیخ شد و فسق خود از یاد ببرد قصه ماست که در هر سر بازار بماند

دلم جز مهرمهــــرویان طریقی بر نمی گیرد ز هر در می دهم پندش ولیکن در نمی گیرد

تا نیست نگردی ره هستت ندهند وین مرتبه با همت پستت ندهند

دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد تکیه بر عهد تو و باد صبا نتوان کرد

غزل خانوم بازم که مراعات نکردین.:confused: با "ی" باید شروع میکردین.

ابرو باد و مه خورشید و فلک در کارند تا تو نانی به کف آری و به غفلت نخوری

من این شعر رو از حافظ خوندم...مطمئن نیستم که از سعدی نباشه...ولی فکر کنم سعدی این شعر رو نگفته...اگر اشتباه میکنم ببخشید بهرحال من با همان "دال" ادامه می دهم... دلبرا پیش وجودت همه خوبان عدمند سروران بر در سودای تو خاک قدمند

دارد به جانم لرز می افتد رفیـــــــــــق! انگار پاییزم دارم شبیه برگهای زرد و خشک از شاخه می ریزم

تو از هر در که بازآیی بدین خوبی و زیبایی دری باشد که از رحمت به روی خلق بگشایی ملامتگوی بی‌حاصل ترنج از دست نشناسد در آن معرض که چون یوسف جمال از پرده بنمایی