-
بببخش سلام
گوش کن دورترین مرغ جهان می خواند
شب سلیس است و یکدست و باز
شمعدانی ها
و صدا دار ترین شاخه فصل ماه را می شنوند
پلکان جلو ساختمان
در فانوس به دست و در اسراف نسیم
گوش کن جاده صدا می زند از دور قدمهای تو را
چشم تو زینت تاریکی نیست
پلکها را بتکان کفش به پا کن وبیا
و بیا تا جایی که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد
و زمان روی کلوخی بنشیند با تو
و مزامیر شب اندام تو را مثل یک قطعه آواز به خود جذب کنند
پارسایی است در آن جا که تو را خواهد گفت :ـ
بهترین چیز رسیدنم به نگاهی است که از حادثه عشق تر است
داشتم میرفتم
خوب نغمه جون دیگه باید برم
اگه تونستی از طرف من از بچه های انجمن خدافظی کن
آخه دیگه نمیام
ببخشید اگه دوست خوبی نبودم
خداحافظ تا............................................
اون روز پویان خیلی شلوغ میکرد اصلا متوجه نشدم که چی گفتی
الانم سایت انجمن باز نمیشهکه از بچههای اونجا هم یه خدافظی بکنم
شده بودم یه پسر بی جنبه بی .......
خوب گفتم آجی نغمه ی من ناراحت شده
اون روز کلی از خودم بدم اومد
آخه اون روز بدجوری ناراحت شده بودم(به خاطر مشکلاتی)
اینکارم که کردم دیگه بدتر
همه چیزو که فراموش کردی؟
سلام
خوبی آجی ؟
سلامت باشی خدا نگهدار
خواهش میکنم اختیار داری....
امیدواره موفق باشی همیشه شاعر شعر کهن
نغمه جونم من برم کم کم روز خوش
سلام خوبی نغمه جان؟
کم سعادتیم خواهر
ممنون نغمه جان
بعضی موقع ها از اون عکسای لاو دارتم برای من گذاشتی ناراحت نمی شم :دی
تو هم موفق باشی
روز خوش
«خانه دوست کجاست؟» در فلق بود که پرسید سوار
آسمان مکثی کرد
رهگذر شاخه نوری که بر لب داشت به تاریکی شنها بخشید
و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت:
«نرسیده به درخت، کوچه باغی است که از خواب خدا سبزتر است
و در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی است.
میروی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ سر به در میآرد
پس، به سمت گل تنهایی میپیچی
دو قدم مانده به گل
پای فواره جاوید اساطیر زمین میمانی
و تو را ترسی شفاف فرا میگیرد
در صمیمیت سیال فضا، خشخشی میشنوی
کودکی میبینی
رفته از کاج بلندی بالا، جوجه بردارد از لانه نور
و از او میپرسی
خانه دوست کجاست؟»
ممنون خوبم نغمه جان
الان میخواستم بیام ازت خدافظی کنم
که خودت اومدی با اون عکس قشنگت
فعلا کمتر میام،نتم تموم شده.... -
بارگذاری...
-
بارگذاری...
-
بارگذاری...
