هر گاه دلم رفت تا محبت کسی را به دل بگیرد، تو او را خراب
کردی، خدایا، به هر که و به هرچه دل بستم، تو دلم را شکستی،
عشق هر کسی را که به دل گرفتم، تو قرار از من گرفتی، هر کجا
خواستم دل مضطرب و دردمندم را آرامش دهم، در سایه امیدی، و
به خاطر آرزویی، برای دلم امنیتی به وجود آورم، تو یکباره همه
را برهم زدی، و در طوفان های وحشتزای حوادث رهایم کردی،
تا هیچ آرزویی در دل نپرورم و هیچ خیری نداشته باشم و هیچ
وقت آرامش و امنیتی در دل خود احساس نکنم... تو این چنین
کردی تا به غیر از تو محبوبی نگیرم و به جز تو آرزویی نداشته
باشم، و جز تو به چیزی یا به کسی امید نبندم، و جز در سایه
توکل به تو، آرامش و امنیت احساس نکنم...
خدایا ترا بر همه این نعمتها شکر می کنم.
"شهید چمران"