معماری با مصالحی از جنس دل

[mohammad azizi]

تو
هیچ کاری برای من نکردی
جز این که چاقویی را که توی پهلویم فرو رفته بود، دربیاوری
بشویی
و دوباره بگذاری سر جایش
همان جا
درست در پهلوی راستم!

 

[mohammad azizi]

دروغ نیست اگر بگویم که

بی تو زنده مانی می کنم نه زندگانی.

 

[حنا جون]

روزگاریست در این کوچه گرفتار توام​

با خبر باش که در حسرت دیدار توام​

گفته بودی که طبیب دل هر بیماری​

پس طبیب دل من باش که بیمار توام​

 

[mohammad azizi]

تمام ماهی ها فرار میکنند
تنها ، منم که می مانم
و دلم را به قلابت بَند میکنم
سال هاست ....
... و تو ، فراموش کرده ای ، مرا بالا بکشی ...!!!

 

[mohammad azizi]

ترانه ی رنگین کمان را بخوان ...

با صدای بلند بخوان !

امشب آن را درست بخوان ...

چون مدتهاست که آن را درست نمی خوانی !!!

 

[mohammad azizi]

وقتی قلبم دردشُ ، رو تن دریا می نوشت
التهاب یک شکست از عشق پروا می نوشت
وقتی تنها گوش حرفام باد بی حوصله بود
روی دست سرد قلبم داغ یک فاصله بود
وقتی مرگ آرزوم به چشم هیچکس نیامد
قاصدک پشت به من کرد و سراغم نیامد
تو کجا بودی ، کجا بودی کجا ؟
رو کدوم تخت غرور ، تو کدوم جشن صدا
تو کجا بودی وقتی از گریه چشام خاموش می شد
چادر سیاه شب رو زندگیم تن پوش می شد
جرم من ، وسعت عشقم ، رنگ ِ صاف بی ریایی
جرم من لذت طعم خواب خوشرنگ طلایی

 

[حنا جون]

[FONT=tahoma, verdana, arial, helvetica, sans-serif]شق اگر با تو بیاید به پرستاری من[/FONT] [FONT=tahoma, verdana, arial, helvetica, sans-serif]شب هجران نکند قصد دل آزاری من[/FONT]
[FONT=tahoma, verdana, arial, helvetica, sans-serif]روزگاری که جنون رونق بازارم بود[/FONT]
[FONT=tahoma, verdana, arial, helvetica, sans-serif]تو نبودی که بیایی به خریداری من[/FONT]
[FONT=tahoma, verdana, arial, helvetica, sans-serif]برگ پاییزی ام و خسته دل از باد خزان[/FONT]
[FONT=tahoma, verdana, arial, helvetica, sans-serif]باغبان نیز نیامد پی دلداری من....[/FONT]

 

[mohammad azizi]

برگی از خاطراتت را بر میدارم...
کمی اشک میریزم
در هم میپیچم و با حسرت آتش میزنم
لبانم تو را مزه میکند...دود میکنم...
امیدوارم سرطان بگیرم
سرطانت را

 

[mohammad azizi]

به استخدام تو بودم؛ تمام وقت
از همان روزی که دیدمت
و همیشه مزدم را از نگاهت میگرفتم؛ هرچند گاهی خیلی دیر
هرگز بازنشستم نکردی
و تا آخر شاعر ماندم
اما حیف که هیچگاه ثبت رسمی نشد

 

[mohammad azizi]

داشتم از این شهر می رفتم
صدایم کردی
جا ماندم
از کشتی سفید آرزوها
که رفت و غرق شد
سپاسگزارم ازتو
اما
این فقط می تواند یک قصه باشد
در این شهر دود و آهن
دریا کجا بود
که من بخواهم سوار کشتی شوم و
تو صدایم کنی
می خواهم بگویم
نجاتم دادی
تا اسیرم کنی
من با کنایه حرف می زنم!
آخر رفتی و من.........................

 

[mohammad azizi]

نمی دانم چگونه بگويم که بفهمی

ببين !

تلخ ترين حالت ممکن را هم که فرض کنی

باز هم هق هق من تلخ تر است

اصلا

هق هق من تلخ ترين اتفاق دنياست

 

[حنا جون]

مست شد...خواست که ساغر شکند!
عهد شکست...
فرق پیمانه و پیمان ز کجا داند، مست

 

[mohammad azizi]

وقتی تو نیستی

دستانم به وسعت فاصله ها خالیست ...

چشمانم طعم باران می گیرد ...

و لحن معصوم احساسم لب به هذیان می گشاید !

وقتی تو نیستی با سبدی کهنه

خاطره ها و یاد خاطراتت را به آب می دهم ...

باور تلخ نبودنت تاوان کدامین گناه بود

که من باید پس بدهم ؟!...

 

[mohammad azizi]

دلم گرفته از این روزگار دلتنگی
گرفته اند دلم را به کـار دلتنگی
دلم دوباره در انبوه خستگی ها ماند
گــــرفت آینــــــه ام را غـبار دلتنگی
شکست پشت من از داغ بی تو بودنها
به روی شـــــانه دل مانـــد بار دلتنگی
درون هاله ای از اشک مانده سرگردان
نگاه خســـــــته مـــن در مدار دلتنگی
دگر پرنده احساس مــن نمی خواند
مگر سرود غم از شاخسار دلتنگی
​

 

[mohammad azizi]

[h=2]
[/h]

خيلي سخته که بغض داشته باشي ، اما نخواي کسي بفهمه ...
خيلي سخته که عزيزترين کست ازت بخواد فراموشش کني ...
خيلي سخته که روز تولدت ، همه بهت تبريک بگن ،
جز اوني که فکر مي کني به خاطرش زنده اي ...
خيلي سخته که غرورت رو به خاطر يه نفر بشکني ،
بعد بفهمي دوست نداره ...
خيلي سخته که همه چيزت رو به خاطر يه نفر از دست بدي اما اون بگه : ديگه نمي خوامت
​

به خدا خیلی سخته.............

 

[حنا جون]

............................................

 

[mohammad azizi]

برای تو ...

برای تو که باران را در پشت پنجره زمزمه می کنی !

برای من ...

برای من که در بغض آسمان پنهانم تا زمزمه شوم در لبهای تو !

برای ما می نویسم !

من تمام هستی ام را آغوشی خواهم ساخت

برای پریشانی های گاه و بی گاه تو !

من تمام روحم را آفتابی خواهم کرد

برای روزهای زمستانی دل تو !

تو ...

لحظه ای با من باش ...!
​

 

[mohammad azizi]

گل یاس غمگینی را دیدم
رسته برساقه بیداری ،
نگران در زردان .
- (( با که گویم
( می خواند و سری می جنباند )
که دلم خونین است ،
وکه می سوزم ، می سوزم ، می سوزم ازاین
که چرا چونین است
و چرا چونینند اینان ،
این خطرناکترین مسکینان ،
وحشت انگیزترین فوج ندانستن
و توانستن ... ))

 

[mohammad azizi]

سر دیوار بلندی که مرا از تو جدا می سازد​

خاطر آزرده و غمگین هر صبح ​

می نشیند، مرغی آرام ​

و غروب مثل آن زردی بیمار که بر دیوار است
​

می پرد از سر بام ​

باز هر صبح چو بگشایم چشم ​

منم و سایه دیوار بلندی که مرا​

از تو جدا می سازد​

​

 

[mohammad azizi]

به چه میخندی تو؟
به مفهوم غم انگیز جدایی؟
به چه چیز؟
به شکست دل من یا به پیروزی خویش؟
به چه میخندی تو؟
به نگاهم که چه مستانه تورا باور کرد؟!
یا به افسونگری چشمانت که مرا سوخت و خاکستر کرد؟؟؟
به چه میخندی تو؟
به دل ساده من میخندی؟
که دگر تا به ابد نیز به فکر خود نیست!
خنده دار است بخنددددددد!
بخند!

 

[حنا جون]

از خانه که می آیی
یک دست مال سفید
پاکتی سیگار
گزیده شعر فروغ
و تحملی طولانی بیاور
احتمال گریستن ما بسیار است ...

 

[M@TI$A]

دوستت دارم را هزار بار تكرار كن...

اينجا نه بيني كسي دراز مي شود!

نه گرگي به گله ات ميزند!

 

[M@TI$A]

چقدر آبروي دلم را خريده اند اين سه نقطه...

 

[mohammad azizi]

می‌خواهم از تو بگریزم٬
مثل فرار از نگاهی بر تاق‌چه
امّا
تو
قابی نیستی که از آن بگریزم.
من
خود قاب توام
و در گریز از خویش می‌شکنم

 

[mohammad azizi]

زندگی‌ام را

گم کرده‌ام
خاطره‌هایم از این چند ماه را می‌خواهم
چیز زیادی‌ست؟
دارم خاطره‌هایم را مرور می‌کنم
نمی‌دانم تو در بیش‌ترشان حضور داری
یا من آ‌ن‌هایی را کنکاش می‌کنم که تو در آن‌هایی
خیلی هم کم‌حافظه نیستم
بعضی‌هایشان را در یاد دارم
ولی با روایت‌هایی نه چندان واقعی
این چند ماه را
گویی سپرده‌ام به دست باد
اگر دست خودم بود
روایت‌هایی نه‌چندان غیرواقعی
از آن‌چه رخ داد
تصویر می‌کردم
ولی تو می‌دانی
اکنون
خیلی کاری از دست من
برنمی‌آید
​

​

 

[mohammad azizi]

باز در افکار کودکانه ام قدم میزنم...
تا شاید ردپای تو را در چشمان معصومی/ در دستان یتیمی پیدا کنم
​

 

[mohammad azizi]

چه گريزيست ز من؟
چه شتابيست به راه؟
به چه خواهي بردن
در شبي اين همه تاريک پناه؟

مرمرين پلهء آن غرفه عاج
اي دريغا که ز ما بس دور است
لحظه ها را درياب
چشم فردا کورست

نه چراغيست در آن پايان
هر چه از دور نمايانست
شايد آن نقطهء نوراني
چشم گرگان بيابانست

مي فرومانده به جام
سر به سجاده نهادن تا کي
او درينجاست نهان
مي درخشد در مي

گر به هم آويزيم
ما دو سرگشته تنها، چون موج
به پناهي که تو مي جوئي، خواهيم رسيد
اندر آن لحظه جادوئي موج
​

 

[mohammad azizi]

هیچ می دانی
آنگاه که غزل غمین رفتن را
در چشمهایت خواندم
نخوانده صدایت کردم
و
نرفته هوایی ات شدم
عجیب است می دانم
عجیب تر آنکه بگویمت
پیش من بودی هنوز
اما قلبم اندازه سالها دوری
برایت دلتنگی می کرد
شاید می خواست از زمان پیشی بگیرد
و به این دلخوش باشد
که همیشه زودتر از رفتنت
دلتنگت شود
تاشاید رحم کنی و هیچ وقت نروی
​

 

[ایلین1366]

شب ها...

زیردوش آب سرد

رهامی کنم بغض زخم هایم را
درحالیکه همه می گویند

خوش به حالش

چه زودفراموش کرد...

 

[M@TI$A]

مثل من كه زياد بخندي...

ديگر غم هايت را جدي نمي گيرند!