شعر نو

[*** s.mahdi ***]

زندگی رویا نیست
زندگی زیباییست
میتوان،
بر درختی تهی از بار، زدن پیوندی
میتوان در دل این مزرعه خشک و تهی بذری ریخت
میتوان،
از میان فاصله ها را برداشت
دل من با دل تو،
هر دو بیزار از این فاصله هاست
​

 

[naghmeirani]

برای نازنین یارم


این قرار داد
تا ابد میان ما
برقرار باد

چشمهای من به جای دست های تو !
من به دست تو
آب می دهم
تو به چشم من
آبرو بده !

من به چشم های بی قرار تو
قول می دهم ریشه های ما به آب
شاخه های ما به آفتاب می رسد
ما دوباره سبز می شویم !

قیصر امین پور


​

 

[*** s.mahdi ***]

شاید ای خستگان وحشت دشت!
شاید ای ماندگان ظلمت شب!
در بهاری که میرسد از راه
گل خورشید ارزوهامان سر زد
از لای ابرهای حسود
شاید اکنون کبوتران امید
بال در بال امدند فرود...
پیش پای سحر بیافشان گل
سر راه صبا بسوزان عود
به پرستو به گل به سبزه درود!

 

[دختر شرقی]

از چلچه خوانی کلاغ و
نرگس نمایی خرزهره ... خسته ام ،
خسته ام از آواز های ناخوش خولی ابن یزید
از تقسیم نور
به سیاهی ، خاکستری ، سپید.

اینجا
وقتی حشرات
راه به رویای سیمرغ و ستاره می برند
نگفته پیداست که عنکبوت
چه تاری برای تحمل پروانه تنیده است .

خسته ام
خیلی خسته ام.

علی صالحی

 

[*زهره*]

قاصدک هان چه خبر آوردي ؟
از کجا وز که خبر آوردي ؟
خوش خبر باشي اما اما
گرد بام و بر من
بي ثمر مي گردي . . .

انتظار خبري نيست مرا
نه ز ياري نه ز ديّار دياري
برو آنجا که بود چشم و گوشي با کس
برو آنجا که تو را منتظرند
قاصدک
در دلم من
همه کورند و کرند . . .
دست بر دار از اين در وطن خويش غريب
قاصد تجربه هاي همه تلخ
با دلم مي گويد
که دروغي تو، دروغ
که فريبي تو، فريب !
قاصدک
هان ... ولي ... آخر ... اي واي
راستي آيا رفتي با باد . . .
با توام آي کجا رفتي ، آي !
راستي آيا جايي خبري هست هنوز
مانده خاکستر گرمي جايي
در اجاقي ــ طمع شعله نمي بندم ــ
خردک شرري هست هنوز ؟

قاصدک
ابرهاي همه عالم شب و روز
در دلم مي گريند . . . .

 

[elnaz1365]

ای که خیره شدی به یادگاری من بر این دیوار شیشه ای
کاش جای این ها چشمان زیبایت را به من دوخته بودی
باور کن که دلتنگشانم
یک دنیا دورم و نمی بینم غروب و طلوع ممتد نگین هایت را
کی شب طولانی غمبارم روز خواهد شد
بگو!
مبادا غم دلنوشته ام را ببینی و شادی ای که در زیر سطرهایش دفن کردم نبینی
شادی را پنهان کردم که دست حسود زمانه نگیرد گنجینه ی رنج لحظاتم را

بخند که گه گه لرزه ی لبانت دل خشکیده ام را به هیجان می آورد
شاید یخی که یکباره بر دریاچه ی عمرم نشست بشکند
شاید منم مثل شما موج شوم
شاید ماهی ها از دلم نترسند

شاید دلتنگی پیاده های شبانه ام رهایم کنند
شاید نیاز نشود به ماه چشم بدوزم تا تصویر مبهمت را از زیر غبار دوری پیدا کنم
شاید نقاشی که از چشمانت کشیدم دیگر شبانگاه گریه ام نیاورد
آخر که اشک آب نیست
سرد است ولی داغ می کند گونه های نمناک عاشق را
این آب از چشمه ی چشم می آید ولی آب نیست
آب می خواهم ، ساقی شو !
تشنه ام
شبنمی که صبح بر گل چهره ات نم می زند پیغام یک دوست قدیمیست
دور نریز اگر عاشقی

 

[سمانه آسمونی]

چراغ‌ها، چشم‌ها، کلمات
باران و کرانه را از من گرفته‌اند،
همه چیز
همه چیز را از من گرفته‌اند،
حتا نومیدی را...
پس زنده باد امید!

سید علی صالحی

 

[mohsen-0547]

به یاد داشته باش هر وقت دلتنگ شدی به آسمان نگاه کنی...

کسی هست که عاشقانه تو را می نگرد و منتظر توست،

اشک های تو را پاک می کند و دست هایت را صمیمانه می فشارد.

تو را دوست دارد فقط به خاطر خودت.

و اگر باورداشته باشی می بینی ستاره ها هم با تو حرف می زنند ، باور کن با او هرگز تنها نیستی.

فقط کافی است عاشقانه به آسمان نگاه کنی

به حضرت دوست ...

 

[mohsen-0547]

خسته‌ام

خیلی خسته

به من جایی بدهید

می‌خواهم بخوابم

یک تخت خالی

یک دنیای خالی

یک قلب خالی…

 

[blue bee]

پراکنده نزدیک به هم

پراکنده نزدیک به هم

روزگاری ست ... !

پروانه در گذرگاه باد
بر نعش خاموش بید گریه می کند.

اصلا پروانه می تواند گریه کند؟

پروانه فقط یک اسم است
اما گرگ ها دیده ام
که در خواب مظلوم علف
از اندوه آهو باز می آمدند.

خواب مظلوم علف یعنی چه؟
گرگ ها چه ربطی به خواب علف دارند؟

روزگاری ست ... !

سنگ ها را ببندید!
این فرمان سرهای شکسته ماست.

روزگاری ست،
نه عجیب و
نه آسوده.

همین طوری یک چیزی گفتم
شما هم جهان را
چندان جدی نگیرید.

« سید علی صالحی »

 

[naghmeirani]

گل


همان رنگ و همان روی
همان برگ و همان بار
همان خنده ی خاموش در او خفته بسی راز
همان شرم و همان ناز
همان برگ سپید به مثل ژاله ی ژاله به مثل اشک نگونسار
همان جلوه و رخسار
نه پژمرده شود هیچ
نه افسرده ، که افسردگی روی
خورد آب ز پژمردگی دل
ولی در پس این چهره دلی نیست
گرش برگ و بری هست
ز آب و ز گلی نیست
هم از دور ببینش
به منظر بنشان و به نظاره بنشینش
ولی قصه ز امید هبایی که در او بسته دلت ، هیچ مگویش
مبویش
که او بوی چنین قصه شنیدن نتواند
مبر دست به سویش
که در دست تو جز کاغذ رنگین ورقی چند ، نماند


مهدی اخوان ثالث​

 

[*زهره*]

اي روي آبسالي
اي روشناي بيشه تارک خواب
يک شب مرا صدا کن در باغ هاي باد
يک شب مرا صدا کن از آب
ره بر گريوه افتادست
اين کاروان بي سالار
يابوي پير دکه روغن کشي
با چشم هاي بسته
گر مدار گمشدگي مي چرخد
اي روح غار
اي شعله تلاوت ياري کن
تا قوچ تشنه را که از آبشخوار
از حس کيد کچه رميده
از پشته هاي سوخته خستگي
و تشنگان قافله هاي کوير را
به چشمه سار عافيتي راهبر شوم
اي آفتاب! گفتارم را
بلاغتي الهام کن
و شيوه فريفتني از سراب
تا خستگان نوميد را
گامي دگر به پيش برانم
اي خوابناک بيشه تاريک
اي روح آب
يک شب مرا صدا کن از بيشه هاي باد
يک شب مرا صدا کن از قعر باغ خواب

 

[شادی خانوم]

در وصل هم ز عشق تو اى گل در آتشم

در وصل هم ز عشق تو اى گل در آتشم




در وصل هم ز عشق تو ای گل در آتشم
عاشق نمی شوی که ببینی چه می کشم

با عقل آب عشق به یک جو نمی رود
بیچاره من که ساخته از آب و آتشم

دیشب سرم به بالش ناز وصال و باز
صبحست و سیل اشک به خون شسته بالشم

پروانه را شکایتی از جور شمع نیست
عمریست در هوای تو میسوزم و خوشم

خلقم به روی زرد بخندند و باک نیست
شاهد شو ای شرار محبت که بی غشم

باور مکن که طعنه ی طوفان روزگار
جز در هوای زلف تو دارد مشوشم

سروی شدم به دولت آزادگی که سر
با کس فرو نیاورد این طبع سرکشم

دارم چو شمع سر غمش بر سر زبان
لب می گزد چو غنچه ی خندان که خامشم

هر شب چو ماهتاب به بالین من بتاب
ای آفتاب دلکش و ماه پری وشم

لب بر لبم بنه بنوازش دمی چونی
تا بشنوی نوای غزلهای دلکشم

ساز صبا به ناله شبی گفت شهریار
این کار تست من همه جور تو می کشم

شاعر: استاد شهریار

سلام شادی جون: برایِ غزل تاپیکِ جداگانه داریم عزیزم

 

[دختر شرقی]

شادی خانوم اینی که نوشتین نو نبودا !

آب آوردند روی آتش ریختند
بعد هم باد برخاست
می گویند
وقتی کسی دارد کتک می خورد
درخت پرنده چارپا آدمی
ارکان اربعه
همیشه یکی کم دارد
و آن سنگ است
هی نقطه ی نازنین
فعل آخر جمله را بشکن
تمامش کن

سید علی صالحی

 

[شادی خانوم]

سپيده

در دور دست
قويی پريده بی گاه از خواب
شويد غبار نيل ز بال و پر سپيد
لب‌های جويبار
لبريز موج زمزمه در بستر سپيد
در هم دويده سايه و روشن.
لغزان ميان خرمن دوده
شبتاب می‌فروزد در آذر سپيد
همپای رقص نازك نيزار
مرداب می‌گشايد چشم تر سپيد.
خطی ز نور روی سياهی است:
گويی بر آبنوس درخشد رز سپيد
ديوار سايه‌ها شده ويران
دست نگاه در افق دور
كاخی بلند ساخته با مرمر سپيد.
http://www.www.www.iran-eng.ir/images\pixel.gif
سهراب

 

[naghmeirani]

امشب تمام حوصله ام را
در یک کلام کوچک
در تو
خلاصه کردم:
ای کاش
یک بار
تنها همین
یک بار
تکرار میشدی
تکرار........

**قیصر امین پور**

 

[دختر شرقی]

میتوان همچون عروسک های کوکی بود
با دو چشم شیشه ای دنیای خود را دید
میتوان در جعبه ای ماهوت
با تنی انباشته از کاه
سالها در لابلای تور و پولک خفت
میتوان با هر فشار هرزه ی دستی
بی سبب فریاد کرد و گفت
" آه ، من بسیار خوشبختم "

فروغ فرخزاد

 

[Viniz]

پرم از اشک 
آنقدر که دنیا 
باید چتر بر سر بگیرد

 

[maryam_22]

دیر آمدی موسا
دوره ی اعجاز ها گذشته است
عصایت را به چارلی چاپلین هدیه کن
که کمی بخندیم


شمس لنگرودی

 

[naghmeirani]

 

[blue bee]

یک مرد.

« چارلز بوکوفسکی »

 

[blue bee]

دوست من

دوست من

زير اين نور
نشسته ام
و به بودا
نگاه مي کنم.

بودا
به من
مي خندد
به
همه چيز
مي خندد

ما تا به اين جا
آمده ايم
و به هيچ جا
نرفته ايم.

ما خيلی طولانی زنده
بوده ايم
و زندگی نکرده ايم.

بودا
مي خندد.

بودا
اين مجسمه ي
چينی است که
امشب
آن طرف
رو به رويم
نشسته است

وقتی که
شعری
رخ نمي دهد.


« چارلز بوکوفسکی »

 

[maryam_22]

سپاسگزارم درخت گلابی
که به شکل دلم در آمدی ،
چه تنها بودم !

شمس لنگرودي

 

[*** s.mahdi ***]

در منی و اينهمه زمن جدا
با منی و ديده ات بسوی غير
بهر من نمانده راه گفتگو
تو نشسته گرم گفتگوی غير

غرق غم دلم بسينه می طپد
با تو بی قرار و بی تو بی قرار
وای از آن دمی كه بی خبر زمن
بركشی تو رخت خويش ازين ديار
​

 

[كندو]

ماهي

من فكر مي كنم
هرگز نبوده قلب من
اين گونه
گرم و سرخ:

احساس مي كنم
در بدترين دقايق اين شام مرگزاي
چندين هزار چشمه خورشيد
در دلم
مي جوشد از يقين؛
احساس مي كنم
در هر كنار و گوشه اين شوره زار ياس
چندين هزار جنگل شاداب
ناگهان
مي رويد از زمين.
***
آه اي يقين گمشده، اي ماهي گريز
در بركه هاي اينه لغزيده تو به تو!
من آبگير صافيم، اينك! به سحر عشق؛
از بركه هاي اينه راهي به من بجو!
***
من فكر مي كنم
هرگز نبوده
دست من
اين سان بزرگ و شاد:
احساس مي كنم
در چشم من
به آبشر اشك سرخگون
خورشيد بي غروب سرودي كشد نفس؛

احساس مي كنم
در هر رگم
به تپش قلب من
كنون
بيدار باش قافله ئي مي زند جرس.
***
آمد شبي برهنه ام از در
چو روح آب
در سينه اش دو ماهي و در دستش اينه
گيسوي خيس او خزه بو، چون خزه به هم.

من بانگ بر گشيدم از آستان ياس:
(( - آه اي يقين يافته، بازت نمي نهم! ))
احمد شاملو

 

[*** s.mahdi ***]

پر کن پياله را
کين جام آتشين
ديري ست ره به حال خرابم نمي برد
اين جامها -که در پي هم مي شود تهي-
درياي آتش است که ريزم به کام خويش،
گرداب مي ربايد و، آبم نمي برد!

من، با سمند سرکش و جادويي شراب،
تا بي کران عالم پندار رفته ام
تا دشت پر ستارۀ انديشه هاي گرم
تا مرز ناشناخته مرگ و زندگي
تا کوچه باغ خاطره هاي گريز پا،
تا شهر يادها...
ديگر شراب هم
جز تا کنار بستر خوابم نمي برد،

هان اي عقاب عشق!
از اوج قله هاي مه آلود دور دست
پرواز کن به دشت غم انگيز عمر من
آنجا ببر مرا که شرابم نمي برد!
آن بي ستاره ام که عقابم نمي برد!

در راه زندگي،
با اينهمه تلاش و تمنا و تشنگي،
با اينکه ناله مي کشم از دل که: آب... آب!
ديگر فريب هم به سرابم نمي برد!

 

[كندو]

مرد خكي

مرد خكي

مردی درون میکده آمد
گفت : کشمکش پنجاه و پنج
از پشت پیشخوان
مردی به قامت یک خرس
دستی به زیر برد
تق
چوب پنبه را کشید
و بی خیال گفت : مزه ... ؟
مرد گفت : خک
دستی به ته کفش خویش زد
الکل درون کبودی لیوان ، ترانه خواند
وقتی شمایل بطری
از سوزش عجیب نگهداری
و بوی تند رها شد
آن مرد بی قرار
دست خکی خود در دهان گذاشت
ناگاه از تعجب این کار
سی و هشت چشم نیمه خمار بسته
باز شد
و شگفتی و تحسین خویش را
مثل ستون خط و خالی سیگار
در چین چهره ی آن مرد گرم
خالی کرد
ناگاه
مردی صدای بمش را
بر گوش پیشخوان آویخت
میهمان من ، بفرمایید
چند لحظه سکوت ، بعد
صدای پر هیبت مردی دگر
فضای دود کافه را شکافت
من شرط را باختم به رفیقم
میهمان من ، بفرمایید
حساب شد
در اوج اضطراب میکده
آن مرد خکی سکت
پولی مچاله شده
بر چشم پیشخوان گذاشت
و در دو لنگه ی در ، ناپدید شد​

 

[naghmeirani]

---

ای‌ آفتابگردان‌ ، گلهای‌ ِ عاشقان‌ !

کاینسان‌ ، تمامِ عمر، به‌ خورشید خیره‌اید !​

یک‌ لحظه‌ ​

گوشِ خویش‌ ​

بدین‌ حرف‌ واکنید :​

من‌ در مدارِ خویش‌ ​

هرگز قدم‌ برون‌ نَنَهم‌ از طریقِ عشق‌ ​

حتّی‌ اگر شما ،​

همه‌ ،​

یک‌روز
​

خسته‌ شوید و شیوه ي خود را رها کنید ! .


محمد رضا شفيعي كد كني ( م. سرشك )

​

 

[maryam_22]

چشمان ِ تو گل ِ آفتابگردانند​

به هر کجا که نگاه کنی ،​

خدا آنجاست ...

حسين پناهي​

 

[كندو]

در بیابانی دور

که نروید جزخار

که نتوفد جز باد

که نخیزد جز مرگ

که نجنبد نفسی از نفسی

خفته در خواب کسی!

زیر یک سنگ کبود

در دل خاک سیاه

می درخشد دو نگاه

که به ناکامی از این محنتگاه

کرده افسانه ی هستی کوتاه

♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠

باز می خندد مهر

باز می تابد ماه

باز هم قافله سالار وجود

سوی صحرای عدم پوید راه

♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠

با دلی خسته و غمگین-همه سال-

دور از این جوش و خروش

می روم جانب آن دشت خموش

تا دهم بوسه بر آن سنگ کبود

تا کشم چهره بر آن خاک سیاه

♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠

وندرینراه دراز

می چکد بر رخ من اشک نیاز

می دود در رگ من زهر ملال

منم امروز و همان راه دراز

منم اکنون و همان دشت خموش

من و آن زهر ملال

من و آن اشک نیاز

♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠

بینم از دور، در آن خلوت سرد

در دیاری که نجنبد نفسی از نفسی

ایستاده است کسی!

♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠

روح آواره ی کیست؟

پای آن سنگ کبود

که در این تنگ غروب

پر زنان آمده از ابر فرود؟

♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠

می تپد سینه ام از وحشت مرگ

می رمد روحم از آن سایه ی دور

می شکافد دلم از زهر سکوت!

مانده ام خیره به راه

نه مرا پای گریز

نه مرا تاب نگاه

♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠

شرمگین می شوم از وحشت بیهوده ی خویش!

سرونازیست که شاداب تر از صبح بهار

قد بر افراشته از سینه ی دشت

سرخوش از باده ی تنهایی خویش

♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠

شاید این شاهد غمگین غروب

چشم در راه من است!

شاید این بنده ی صحرای عدم

با منش یک سخن است

♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠

من در اندیشه که این سرو بلند

وین همه تازگی و شادابی؟

در بیابانی دور

که نروید جز خار

که نتوفد جز باد

که نخیزد جز مرگ

که نجنبد نفسی از نفسی

♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠

غرق در ظلمت این راز شگفتم، ناگاه

خنده ای می رسد از سنگ به گوش

سا یه ای می شود از سرو جدا!

♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠

در گذرگاه غروب

در غم آویز افق

لحظه ای چند به هم می نگریم

سایه می خندد و می بینم واااای.........

مادرم می خندد ...

♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠

مادر، ای مادر خوب

این چه روحی ست عظیم؟

وین چه عشقی ست بزرگ؟

که پس از مرگ نگیری آرام؟

♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠

تن بی جان تو در سینه ی خاک

به نهالی که در این غمکده تنها ماندست

باز می بخشد جان!

قطره خونی که به جا مانده در آن پیکر سرد،

سرو را تاب و توان می بخشد

♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠ ♠

شب هم آغوش سکوت

می رسد نرم ز راه

من از آن دشت خموش

باز رو کرده به این شهر پر از جوش وخروش

می روم خوش به سبکبالی باد

همه ذرات وجودم آزاد

همه ذرات وجودم فریاد!