كربلايي حسام
اخراجی موقت
تقریر آیه های روشن شن مرا بس است!
شن های داغ داغ دیده ی خون اندود!
تقریر ابتدای آیه که صحراست و انتهایش که افق!
تقریر صامت خورشیدو مصوت شمشیر...!
تقریر عشق به واژگونه قاعده های تجوید...قرآن تویی!
وکه جز الله خالق تو؟!
به نام خدای حسین (ع)..!
تفسیرآیه های خیس عطش مرا بس است!
ترگونه شیوه تفسیر واژه های خدا!
شأن نزول کربلای تو تشویش ذهن مکدر دنیا و دنیاپرستی مشوش ماست!
شأن نزول که نه، شأن صعود دارد آیات عاشورا!
شأن صعود آیه های زخمی تو تضمین امتداد نبض دین است و احیای مردگان گور گمشده در عادات!
نجوای دلنشین رهایی! تفسیرمستانه پرواز تویی!
و که جز الله مقصود تو؟!
به نام خدای کربلا و حسین (ع)..!
تأویل آیه های محکم مظلوم، تأویل آیه های محکم مشهود، تأویل هفتاد و دو آیه ی مسرور مرا بس است!
فهم فرات و حرف های مقطعه ی مجروح مرا بس است.
آمیخته ای با شور پیوسته ای به شعور،سلطان عشق تویی!
و که جز الله معشوق تو؟!
به نام خدای عشق و حسین(ع) !
ای جلوه ی جمیل جنون حسین (ع) !
سپید محرم دل بوده ای ومن سیاه پوش محرّم!
تا کنون که دیگر بار عاشورای تو از پی روزهای مغموم من سررسیده است، شوریده ام!
شوریده ام به دل!
بر کوره راه های بی سرانجامش!
بر قله های پست هوایش!
این روزهای هم قافیه با غم که میرسند، تابم تمام میشود، فریاد می چکانم از چشم ها که ای شاهدان شفیق محرم! با لفظ های مکرر مردم بخوانمتان..بهتر!
بانوی روشنا...عباس ساقی جان...کوه سه ساله ی درد... شش ماهه نازنین که گواهی...
این تن بوی تعلق دنیا گرفته است...این دل بهانه ی باران گرفته است، پاره پاره اش میکنم به ضجه های رقیه، میسپارمش به شفیع اش...
نامه های سرگشاده ی توبه را تو بخوان..وعده های صراط مستقیم را تو بده..
کل یوم های من از امروز عاشورا...
شن های داغ داغ دیده ی خون اندود!
تقریر ابتدای آیه که صحراست و انتهایش که افق!
تقریر صامت خورشیدو مصوت شمشیر...!
تقریر عشق به واژگونه قاعده های تجوید...قرآن تویی!
وکه جز الله خالق تو؟!
به نام خدای حسین (ع)..!
تفسیرآیه های خیس عطش مرا بس است!
ترگونه شیوه تفسیر واژه های خدا!
شأن نزول کربلای تو تشویش ذهن مکدر دنیا و دنیاپرستی مشوش ماست!
شأن نزول که نه، شأن صعود دارد آیات عاشورا!
شأن صعود آیه های زخمی تو تضمین امتداد نبض دین است و احیای مردگان گور گمشده در عادات!
نجوای دلنشین رهایی! تفسیرمستانه پرواز تویی!
و که جز الله مقصود تو؟!
به نام خدای کربلا و حسین (ع)..!
تأویل آیه های محکم مظلوم، تأویل آیه های محکم مشهود، تأویل هفتاد و دو آیه ی مسرور مرا بس است!
فهم فرات و حرف های مقطعه ی مجروح مرا بس است.
آمیخته ای با شور پیوسته ای به شعور،سلطان عشق تویی!
و که جز الله معشوق تو؟!
به نام خدای عشق و حسین(ع) !
ای جلوه ی جمیل جنون حسین (ع) !
سپید محرم دل بوده ای ومن سیاه پوش محرّم!
تا کنون که دیگر بار عاشورای تو از پی روزهای مغموم من سررسیده است، شوریده ام!
شوریده ام به دل!
بر کوره راه های بی سرانجامش!
بر قله های پست هوایش!
این روزهای هم قافیه با غم که میرسند، تابم تمام میشود، فریاد می چکانم از چشم ها که ای شاهدان شفیق محرم! با لفظ های مکرر مردم بخوانمتان..بهتر!
بانوی روشنا...عباس ساقی جان...کوه سه ساله ی درد... شش ماهه نازنین که گواهی...
این تن بوی تعلق دنیا گرفته است...این دل بهانه ی باران گرفته است، پاره پاره اش میکنم به ضجه های رقیه، میسپارمش به شفیع اش...
نامه های سرگشاده ی توبه را تو بخوان..وعده های صراط مستقیم را تو بده..
کل یوم های من از امروز عاشورا...