مشاعرۀ سنّتی

[naghmeirani]

تویی که بر سرِ خوبانِ کشوری چون تاج
سِزَد اگر همهٔ دلبران دَهَندَت باج

حافظ

 

[mahyam68]

تویی که بر سرِ خوبانِ کشوری چون تاج
سِزَد اگر همهٔ دلبران دَهَندَت باج

حافظ

جهانِ فانی و باقی فدایِ شاهد و ساقی
که سلطانی عالم را طُفیلِ عشق می‌بینم

 

[ALIREZA.F.1988]

ما بی غمانِ مستِ دل از دست داده‌ایم
همرازِ عشق و همنفسِ جامِ باده‌ایم

 

[mahyam68]

ما بی غمانِ مستِ دل از دست داده‌ایم
همرازِ عشق و همنفسِ جامِ باده‌ایم

مِی نوش و جهان بخش که از زلف کمندت
شد گردن بدخواه گرفتار سلاسل

 

[ALIREZA.F.1988]

لبش می‌بوسم و در می‌کشم می
به آب زندگانی برده‌ام پی

 

[mahyam68]

لبش می‌بوسم و در می‌کشم می
به آب زندگانی برده‌ام پی

یکی پرسید از آن شوریده ایام
که تو چه دوست داری گفت دشنام
که در گیتی هر آنچه می‌دهندم
به جز دشنام منت می‌دهندم

 

[ALIREZA.F.1988]

مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو
یادم از جوجه کباب امد و بشقاب پلو

ببخشید اشتباه شد اصلش اینه :

مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو
یادم از کشته خویش آمد و هنگام درو

 

[naghmeirani]

وصال او ز عمر جاودان به
خداوندا مرا آن ده که آن به

حافظ

 

[mahyam68]

وصال او ز عمر جاودان به
خداوندا مرا آن ده که آن به

حافظ

هر آنکسی که در این حلقه نیست زنده به عشق
بر او نمرده به فتوای من نماز کنید

 

[essyh2003]

دردا که دگر ،سایه مهرت به سرم نیست
بی‌روی تو دیگر اثری از پدرم نیست

ای تکیه‌ گه خسته تنهایی قلبم
رفتی و دگر هیچ کسی بال و پرم نیست

هر سو نگرم، روی تو آید به خیالم
جز حسرت دیدار تو در چشم ترم نیست

رفتی تو و خاموش شد این خانه، پس از تو
جز ناله دگر، همدم و راه سفرم نیست

چشمم به در خانه هنوز از پی دیدار
حیف است، که دیگر به جهان تاج سرم نیست

 

[naghmeirani]

تَنَت به نازِ طبیبان نیازمند مباد
وجود نازکت آزردهٔ گزند مباد

حافظ

 

[sar sia]

دلبری با دلبری دل از کفم دزدید و رفت
هرچه کردم ناله از دل سنگدل نشنید و رفت
گفتمش ای دلربا دلبر ز دل بردن چی سود
از ته دل بر من دیوانه دل خندید و رفت

 

[naghmeirani]

تویی که بر سرِ خوبانِ کشوری چون تاج
سِزَد اگر همهٔ دلبران دَهَندَت باج

حافظ

 

[sar sia]

جای پای نفست مانده به صحرای خیال،
ای فراسوی تجسم به دلم جا داری

«حزین لاهیجی»

 

[naghmeirani]

یا رب این بوی خوش از روضه جان می‌آید
یا نسیمیست کز آن سوی جهان می‌آید

مولانای جان

 

[sar sia]

دلم در دست او گیر است
خودم از دست او دلگیر
عجب دنیای بیرحمی
دلم گیر است و دلگیر
حسین منزوی

 

[naghmeirani]

رَواقِ منظرِ چشمِ من آشیانهٔ توست
کَرَم نما و فرود آ که خانه خانهٔ توست

حافظ

 

[sar sia]

تماشا می‌کند هر دم دلم در باغ رخسارش
به کام دل همی نوشد می لعل شکر بارش
عراقی

 

[naghmeirani]

شربتی از لبِ لعلش نچشیدیم و بِرَفت
رویِ مَه پیکرِ او سیر ندیدیم و برفت

حافظ

 

[sar sia]

تو زما و ما ز بوی تو چنین گشتیم مست
ورنه مستی چنین ، بی می ندارد احتمال
بوی یار آمد به ما آری بیاید بوی دوست
در مشام آن که دارد او به آن یار اتصال

«عبدالقادر گیلانی»

 

[naghmeirani]

لافِ عشق و گِله از یار، زهی لافِ دروغ
عشق‌بازانِ چنین، مستحقِ هجرانند

حافظ

 

[sar sia]

درد یک پنجره را پنجره‌ها می‌فهمند
معنی کور شدن را گره‌ها می‌فهمند
سخت بالا بروی، ساده بیایی پایین
قصه‌ی تلخ مرا سرسره‌ها می‌فهمند
یک نگاهت به من آموخت که در حرف زدن
چشم‌ها بیشتر از حنجره‌ها می‌فهمند
آنچه از رفتنت آمد به سرم را فردا
مردم از خواندن این تذکره‌ها می‌فهمند
نه نفهمید کسی منزلت شمس مرا
قرن‌ها بعد در آن کنگره‌ها می‌فهمند

کاظم بهمنی

 

[naghmeirani]

دل سراپردهٔ محبتِ اوست
دیده آیینه دارِ طلعت اوست

حافظ

 

[ALIREZA.F.1988]

تا توانی دلی بدست آور
دل شکستن هنر نمی باشد

 

[naghmeirani]

دل صبرآزما کمتر ز دار و گیر فرساید
چو آن سنگی ‌که زیر کوه باشد دیر فرساید

گداز سعی کامل نیست بی ایجاد تعمیری
طلا در جلوه آرد هر قدر اکسیر فرساید

بیدل دهلوی

 

[essyh2003]

دلی کز دست غم‌های زمانه خسته می‌گردد
چو تیغی در میان سنگ، که زنگارش فرساید

 

[frotan68]

در آستان به خون خفتگانِ وادیِ عشق
برون ز عالم اسباب خانه میسازم

 

[naghmeirani]

مسلسل شد نفس سر می‌کنم افسانهٔ زلفت
مگر راهی ‌که من دارم به این شبگیر فرساید

ز حد بردیم رنج جهد و آزادی نشد حاصل
به سعی ناله آخر تا کجا زنجیر فرساید


بیدل دهلوی

 

[yas87]

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند
واندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند

 

[naghmeirani]

دولت عاشقان هوایِ تو است
راحت طالبان بلایِ تو است

کیمیایِ سعادتِ دو جهان
گرد خاکِ درِ سرای تو است

عطار