نتایج به دست آمده از تحقیقات روانشناسان درباره شکر گزاری بسیار جالب است. آنها 2 گروه را با یکدیگر مقایسه کرده‌اند؛ افراد گروه اول، آخر هر هفته در یک دفتر یاداشت تمامی نعمت‌هایی را که بابت آنان در زندگی سپاسگزار بوده‌اند یادداشت می‌کردند. این گروه را گروه سپاسگزار می‌نامیم. گروه دوم افرادی بودند که فکر و خیال‌ها و اتفاقات عادی زندگی‌شان را یادداشت می‌کردند (گروه کنترل). و حالا به نتایج به دست آمده از این تحقیق توجه کنید. در مقایسه با گروه کنترل، افرادی که گروه سپاسگزار را تشکیل می‌دادند از نظر جسمانی احساس بهتری داشتند و قبل از شروع هفته جدید مثبت اندیش‌تر بودند. آنها همچنین نشان دادند که طی 2ماه در جهت اهداف مهم شخصی‌شان چه از نظر تحصیلی، ارتباطی یا دیگر فعالیت‌ها پیشرفت بیشتری داشته‌اند.
بزرگسالان جوانی که در تمرین‌های روزانه سپاسگزاری شرکت می‌کردند از وضعیت روحی مثبتی چون شور و هیجان و اراده برخوردار بودند. آنها همچنین سطح بالاتری از دقت و انرژی را نشان دادند. این افراد برای کمک و حمایت عاطفی از دیگران نیز آمادگی بیشتری داشتند. تحقیق دیگری در این زمینه حاکی از آن است که نوجوانانی که سپاسگزاری را به جا می‌آورند در خانه و مدرسه رفتار مثبت‌تری دارند. اکنون محققان در تحقیقاتی که در زمینه خوشبختی صورت می‌گیرد از سپاسگزاری به‌عنوان عاملی فراموش شده صحبت می‌کنند. و در آخر، پاسخ به این سؤال مطرح می‌شود: بابت چه چیزهایی در زندگی‌ام سپاسگزار هستم؟
http://www.hamshahrionline.ir/news-143421.aspx