ما اندوه فاصـــله را
به غــایت مسـافران غریب
گریسته ایم،
ما سر رشتــه یِ عشـق را
در همهمه ی هزار پرسش و چرا
گم کرده ایم،
و امـروز
تا آواره گی ِبی مرزی ِ دلتنــگی
پیش رفته ایم ما در نبود ِکسـی که پایِ مــاندن نداشت
هر روز ، ذره ذره شــعر شده ایم
و پـ ـروازی را تجربه میکنــیم
که تنــها ، رنگ دیــوار هایش آبـ ـی ست
اینجا زنى در افقِ ماه گیسوانش بر بادِ آرزو نقره باران ست
اینجا زنى در سكوتِ مبهم شاعرِ ممنوع ترین بیت ِسرخ ِجنون ست و آشوبناك ترین ترنم ِپروازى كه رنگ خون ست