نمایش دینداری از نظر من فریبکاری است.
برای آنان که دین را تجربه کرده اند، تمام کتاب های مقدس کاملا بی مصرف می شوند، تمامی روش ها غیرضروری می شود. وقتی که به هدف رسیده باشی، طریق فراموش شده است.
دین را نمی توان به چنگ آورد، زیرا هیچ موضوع و شیی ندارد. ولی با این حال می توان آن را درک کرد. نمی توان آن را وصف کرد، بلکه می تواند تجربه شود. هیچ راهی برای دادن اطلاعات در مورد دین به شما وجود ندارد؛ زیرا نمی توان آن را به اطلاعات تقلیل داد. بلکه می توان راه را به شما نشان داد، طریقی که به آن می انجامد __ انگشتانی که ماه را نشانه می رود. روشن است که انگشت ها ماه نیستند، ولی انگشت ها می توانند به ماه اشاره کنند. درگیر انگشتان نشو، خیلی وسواس انگشتان را پیدا نکن. موضوع این نیست، این یعنی نکته را از دست دادن. از انگشتان استفاده کن و فراموششان کن، و جایی را ببین که انگشتان به آن نشانه رفته اند. و وقتی ماه را دیدی، چه کسی متوجه انگشتان است؟ چه کسی آن ها را به یاد خواهد آورد؟ آن ها بطور خودکار غیرضروری می شوند و ناپدید خواهند شد.برای همین است که برای آنان که دین را تجربه کرده اند، تمام کتاب های مقدس کاملا بی مصرف می شوند، تمامی روش ها غیرضروری می شود. وقتی که به هدف رسیده باشی، طریق فراموش شده است.آنها که مدام به دنبال دین هستند معنیش اینست که هنوز دین را تجربه نکرده اند. پس نمیتوان بهشان دیندار گفت. آنان طالبین دین هستند. دیندار واقعی نیازی به نمایش دینداری نخواهد داشت. چون در کنار خداست.
برای آنان که دین را تجربه کرده اند، تمام کتاب های مقدس کاملا بی مصرف می شوند، تمامی روش ها غیرضروری می شود. وقتی که به هدف رسیده باشی، طریق فراموش شده است.
دین را نمی توان به چنگ آورد، زیرا هیچ موضوع و شیی ندارد. ولی با این حال می توان آن را درک کرد. نمی توان آن را وصف کرد، بلکه می تواند تجربه شود. هیچ راهی برای دادن اطلاعات در مورد دین به شما وجود ندارد؛ زیرا نمی توان آن را به اطلاعات تقلیل داد. بلکه می توان راه را به شما نشان داد، طریقی که به آن می انجامد __ انگشتانی که ماه را نشانه می رود. روشن است که انگشت ها ماه نیستند، ولی انگشت ها می توانند به ماه اشاره کنند. درگیر انگشتان نشو، خیلی وسواس انگشتان را پیدا نکن. موضوع این نیست، این یعنی نکته را از دست دادن. از انگشتان استفاده کن و فراموششان کن، و جایی را ببین که انگشتان به آن نشانه رفته اند. و وقتی ماه را دیدی، چه کسی متوجه انگشتان است؟ چه کسی آن ها را به یاد خواهد آورد؟ آن ها بطور خودکار غیرضروری می شوند و ناپدید خواهند شد.برای همین است که برای آنان که دین را تجربه کرده اند، تمام کتاب های مقدس کاملا بی مصرف می شوند، تمامی روش ها غیرضروری می شود. وقتی که به هدف رسیده باشی، طریق فراموش شده است.آنها که مدام به دنبال دین هستند معنیش اینست که هنوز دین را تجربه نکرده اند. پس نمیتوان بهشان دیندار گفت. آنان طالبین دین هستند. دیندار واقعی نیازی به نمایش دینداری نخواهد داشت. چون در کنار خداست.
آخرین ویرایش:
