فقط اسمي به جا مانده از آنچه بودم و هستم دلم چون دفترم خالي قلم خشكيده در دستم گره افتاده در كارم به خود كرده گرفتارم به جز در خود فرو رفتن چه راهي پيش رو دارم رفيقان يك به يك رفتند مرا با خود رها كردند همه خود درد من بودند گمان كردم كه همدردند شگفتا از عزيزاني كه هم آواز من بودند به سوي اوج ويراني پل پرواز من بودند
من از تو آغاز شدم...
بهار شدی و من لبخند زدم!
پاییز شدی و اشک ریختم!
با ترانه هایت- که از حنجره ی هزار پرنده ی مهاجر به گوشم رسید-
آواز خواندم!
و به زیباییهایت عاشق شدم!
بس که چشام بارونیه........ پس دلم تا کی ،فضای غصه رو مهمونیه......... من دگه بسه برام تحمل اینهمه غم............. بسه جنگ بی ثمر......... برای هر زیاد و کم.....