بعد از مردن

[آراشيل]

خواب دیدم خواب اینکه مرده ام​

خواب دیدم خسته و افسرده ام​

روی من خروارها از خاک بود​

وای قبر من چه وحشتناک بود​

تا میان گور رفتم دل گرفت​

قبر کن سنگ لحد را گل گرفت​

ناله می کردم ولیکن بی جواب​

تشنه بودم تشنه یک جرعه آب​

بالش زیر سرم از سنگ بود​

غرق وحشت سوت و کور و تنگ بود​

خسته بودم هیچ کس یارم نشد​

زان میان یک تن خریدارم نشد​

هرکه آمد پیش حرفی راند و رفت​

سوره حمدی برایم خواند و رفت​

نه شفیقی نه رفیقی نه کسی​

ترس بود و وحشت و دلواپسی​

آمدند از راه نزدم دو ملک​

تیره شد در پیش چشمانم فلک​

یک ملک گفتا بگو نام تو چیست​

آن یکی فریاد زد رب تو کیست​

ای گنهکار سیه دل بسته پر​

نام اربابان خود یک یک ببر​

در میان عمر خود کن جستجو​

کارهای نیک و زشتت را بگو​

ما که ماموران حق داوریم​

نک تو را سوی جهنم می بریم​

دیگر آنجا عذر خواهی دیر بود​

دست و پایم بسته در زنجیر بود​

نا امید از هر کجا و دلفکار​

می کشیدندم به خفت سوی نار​

ناگهان الطاف حق آغاز شد​

از جنان درهای رحمت باز شد​

مردی آمد از تبار آسمان​

نور پیشانیش فوق کهکشان​

چشمهایش زندگانی می سرود​

درد را از قلب آدم می زدود​

گیسوانش شط پر جوش و خروش​

در رکابش قدسیان حلقه بگوش​

صورتش خورشید بود و غرق نور​

جام چشمانش پر از شرب طهور​

لب که نه سرچشمه آب حیات​

بین دستش کائنات و ممکنات​

خاک پایش حسرت عرش برین​

طره یی از گیسویش حبل المتین​

بر سرش دستار سبزی بسته بود​

بر دلم مهرش عجب بنشسته بود​

در قدوم آن نگار مه جبین​

از جلال حضرت عشق آفرین​

دو ملک سر را به زیر انداختند​

بال خود را فرش راهش ساختند​

غرق حیرت داشتند این زمزمه​

آمده اینجا حسین فاطمه​

صاحب روز قیامت آمده​

گویی بهر شفاعت آمده​

سوی من آمد مرا شرمنده کرد​

مهربانانه به رویم خنده کرد​

گفت آزادش کنید این بنده را​

خانه آبادش کنید این بنده را​

اینکه اینجا این چنین تنها شده​

کام او با تربت من وا شده​

مادرش او را به عشقم زاده است​

گریه کرده بعد شیرش داده است​

بارها بر من محبت کرده است​

سینه اش را وقف هیئت کرده است​

اینکه می بینید در شور است و شین​

ذکر لالائیش بوده یا حسین(ع)​

دیگران غرق خوشی و هلهله​

دیدم او را غرق شور و هروله​

با ادب در مجلس ما می نشست​

او به عشق من سر خود را شکست​

سینه چاک آل زهرا بوده است​

چای ریز مجلس ما بوده است​

خویش را در سوز عشقم آب کرد​

عکس من را بر دل خود قاب کرد​

اسم من راز و نیازش بوده است​

خاک من مهر نمازش بوده است​

پرچم من را بدوشش می کشید​

پا برهنه در عزایم می دوید​

اقتدا به خواهرم زینب نمود​

گاه میشد صورتش بهرم کبود​

بارها لعن امیه کرده است​

خویش را نذر رقیه کرده است​

تا که دنیا بوده از من دم زده​

او غذای روضه ام را هم زده​

اینکه در پیش شما گردیده بد​

جسم و جانش بوی روضه می دهد​

حرمت من را به دنیا پاس داشت​

ارتباطی تنگ با عباس داشت​

نذر عباسم به تن کرده کفن​

روز تاسوعا شده سقای من​

گریه کرده چون برای اکبرم​

با خود او را نزد زهرا می برم​

هرچه باشد او برایم بنده است​

او بسوزد صاحبش شرمنده است​

در قیامت عطر و بویش میدهم​

پیش مردم آبرویش میدهم​

باز بالاتر به روز سرنوشت​

میشود همسایه من در بهشت​

آری آری هرکه پا بست من است​

نامه ی اعمال او دست من است