برون سر از این بار ننگ آوریم . . .

[persian_kb سبز]

[FONT=arial, helvetica, sans-serif]

[/FONT]

[FONT=arial, helvetica, sans-serif] به یزدان که گر ما خرد داشتیم[/FONT]
[FONT=arial, helvetica, sans-serif] کجا این سر انجام بد داشتیم[/FONT]
[FONT=arial, helvetica, sans-serif] بسوزد در آتش گرت جان و تن[/FONT]
[FONT=arial, helvetica, sans-serif] به از زندگی کردن و زیستن[/FONT]
[FONT=arial, helvetica, sans-serif] اگر مایه زندگی بندگی است[/FONT]
[FONT=arial, helvetica, sans-serif] دو صد بار مردن به از زندگی است[/FONT]
[FONT=arial, helvetica, sans-serif] بیا تا بکوشیم و جنگ آوریم[/FONT]
[FONT=arial, helvetica, sans-serif] برون سر از این بار ننگ آوریم[/FONT]

فردوسی​

 

[fire dragon]

در این خاک زرخیز ایـــــــــــران زمین
​

نبودند جز مردمـــــــــــــــی پاک دین
​

همه دینــــــــــشان مردی و داد بود​

وز آن کشـــــــــــــــور آزاد و آباد بود
​

چو مهر و وفا بود خود کیشـــــشان
​

گنه بود آزار کس پیشـــــــــــــشان​

همه بنده ناب یــــــــــــزدان پــــــاک
​

همه دل پر از مهر این آب و خـــــاک
​

پــــــــدر در پـــــــدر آریـــــــــایی نژاد
​

ز پشت فریدون نیکـــــــــــــــــــو نهاد
​

بزرگی به مردی و فرهنـــــــــــگ بود
​

گـــدایی در این بوم و بر ننــــــگ بود
​

کـــجا رفت آن دانـــــش و هـوش ما
​

که شد مهر میهن فرامـــــــــوش ما
​

که انداخت آتش در این بوستـــــــان
​

کز آن سوخت جان و دل دوستـــــان
​

چه کردیم کین گونه گشتیـــم خوار؟
​

خرد را فکنــــــــــــــدیم این سان زکار
​

نبود این چنین کشــــــــــــور و دین ما
​

کجــــــــا رفــــــت آییـــــن دیرین مـا؟
​

به یزدان که این کشــــــــــور آباد بود
​

همـــــــه جــــــــای مـــردان آزاد بود
​

در این کشــــــــور آزادگی ارز داشت
​

کشــــــــاورز خود خانه و مرز داشت
​

گرانمــــــــــــــایه بود آنکه بودی دبـیر
​

گرامی بد آنکس که بـــــــــــودی دلیر
​

نه دشـمن در این بوم و بر لانه داشت
​

نه بیگانه جایی در این خانــه داشــت
​

از آنروز دشـمن بمــــــــا چــیره گشت
​

که ما را روان و خرد تیـــــره گشـــــت
​

از آنروز این خـــــــانه ویـــــــــرانه شد
​

که نان آورش مــــــــرد بیــــــگانه شد
​

چو ناکــــــس به ده کدخـــــــدایی کند
​

کشـــــــــــــــاورز بـــاید گــــــدایی کند
​

به یــــــــــــزدان که گر ما خرد داشتیم
​

کجـــــــا این سر انجــــــام بد داشتیم؟
​

بســـــــــــــوزد در آتش گرت جان و تن
​

به از زنـــــــدگی کــــردن و زیســـــــتن
​

اگر مایه زنــــــدگی بنــــــــــدگی است
​

دو صــــد بار مردن به از زنـــدگی است
​

بیــــــا تا بکوشیــم و جـــــــــــنگ آوریم
​

برون ســــــــر از این بار ننــــــــگ آوریم​

[FONT=times new roman, times, serif]درود بر روان پاک فردوسی[/FONT]​