بخشي از نامه نادر ابراهيمي به همسرش

medi2536

کاربر حرفه ای
کاربر ممتاز
همسفر!​
در اين راه طولاني كه ما بي‌خبريم ​
و چون باد مي‌گذرد ​
بگذار خرده اختلاف‌هايمان با هم باقي بماند ​
خواهش مي‌كنم! مخواه كه يكي شويم، مطلقا ​
مخواه كه هر چه تو دوست داري، من همان را، به همان شدت دوست داشته باشم ​
و هر چه من دوست دارم، به همان گونه مورد دوست داشتن تو نيز باشد ​
مخواه كه هر دو يك آواز را بپسنديم ​
يك ساز را، يك كتاب را، يك طعم را، يك رنگ را ​
و يك شيوه نگاه كردن را ​
مخواه كه انتخابمان يكي باشد، سليقه‌مان يكي و روياهامان يكي. ​
هم‌سفر بودن و هم‌هدف بودن، ابدا به معني شبيه بودن و شبيه شدن نيست. ​
و شبيه شدن دال بر كمال نيست، بلكه دليل توقف است ​
​
عزيز من! ​
دو نفر كه عاشق‌اند و عشق آنها را به وحدتي عاطفي رسانده است، واجب نيست كه هر دو صداي كبك، درخت نارون، حجاب برفي قله علم كوه، رنگ سرخ و بشقاب سفالي را دوست داشته باشند.​
اگر چنين حالتي پيش بيايد، بايد گفت كه يا عاشق زائد است يا معشوق و يكي كافي است.​
عشق، از خودخواهي‌ها و خودپرستي‌ها گذشتن است اما، اين سخن به معناي تبديل شدن به ديگري نيست .​
من از عشق زميني حرف مي‌زنم كه ارزش آن در «حضور» است نه در محو و نابود شدن يكي در ديگري. ​
​
عزيز من! ​
اگر زاويه ديدمان نسبت به چيزي يكي نيست، بگذار يكي نباشد .​
بگذار در عين وحدت مستقل باشيم.. ​
بخواه كه در عين يكي بودن، يكي نباشيم.. ​
بخواه كه همديگر را كامل كنيم نه ناپديد .​
بگذار صبورانه و مهرمندانه درباب هر چيز كه مورد اختلاف ماست، بحث كنيم ،اما نخواهيم كه بحث، ما را به نقطه مطلقا واحدي برساند. ​
بحث، بايد ما را به ادراك متقابل برساند نه فناي متقابل .​
اينجا سخن از رابطه عارف با خداي عارف در ميان نيست .​
سخن از ذره ذره واقعيت‌ها و حقيقت‌هاي عيني و جاري زندگي است. ​
بيا بحث كنيم. ​
بيا معلوماتمان را تاخت بزنيم. ​
بيا كلنجار برويم .​
اما سرانجام نخواهيم كه غلبه كنيم.​
بيا حتي اختلاف‌هاي اساسي و اصولي زندگي‌مان را، در بسياري زمينه‌ها، تا آنجا كه حس مي‌كنيم دوگانگي، شور و حال و زندگي مي‌بخشد نه پژمردگي و افسردگي و مرگ، حفظ كنيم. ​
من و تو حق داريم در برابر هم قدعلم كنيم و حق داريم بسياري از نظرات و عقايد هم را نپذيريم.​
بي‌آن‌كه قصد تحقير هم را داشته باشيم .​
عزيز من! بيا متفاوت باشيم.
​
 
بالا