ميدوني وقتي خدا داشت بدرقت ميكرد بهت چي گفت؟جايي كه ميري مردمي داره كه ميشكننت.نكنه غصه بخوري من همه جا باهاتم.تو تنها نيستي تو كوله بارت عشق ميزارم كه بتوني بگذري قلب ميزارم كه جا بدي اشك ميزارم كه همراهيت كنه و مرگ كه بدوني بر ميگردي پيشم
زندگی با همه وسعت خویش محمل ساکت غم خوردن نیست
حاصلش تن به قضا دادن و پژمردن نیست
زندگی رفتن و راهی شدن است
زندگی جنبش راهی شدن است.
از سر آغاز وجود تا بدانجا که خدا می داند
خداوندا ما را از شر الیاس . دخترانمان را از شر فرزاد . پدرانمان را از شر هستی . مرض هایمان را از شر دکتر پژوهان در امان بدار.....
و یک وجب خاک در بید آباد اصفهان به ما عطا کن.
آمین
[FONT=times new roman,times,serif]اگر تمام مردم دنيا بزرگترين غمشون را در دست بگيرند و در صفي بايستند تا يك قاضي حكم كند غم چه كسي از همه بزرگتره هر كسي با نيم نگاهي به بغل دستي خود غمش را در جيب مي گذارد و به خونه بر ميگردد[/FONT]
[FONT=times new roman,times,serif]از گابريل گارسيا ماركز مي پرسند اگه بخواي يه كتاب صد صفحه اي در مورد اميد بنويسي، چي مي نويسي؟ مي گه 99 صفحه رو خالي مي ذارم. صفحه ي آخر سطر آخر مي نويسم اميد آخرين چيزي است كه مي ميرد[/FONT]
دبير فارسي بودم نامت را اولين غزل از صفحه کتابها مي نهادم اگر دبير جبر بودم عشق مجهول تو را بر قلب معلوم خودم بخش ميکردم تا معادله محبت پديد آيد اگر دبير هندسه بودم ثابت مي کردم که شعاع نگاهت چگونه از مرکز قلبم گذشت