اتصال خورجيني

[E . H . S . A . N]

اتصال خورجيني مشكل صنعت ساختمان كشور ​

اتصال خورجيني متداولترين شكل اتصال در ساختمان‌هاي اسكلت فلزي در ايران است؛ مبدع اين اتصال ايرانيان هستند و در هيچ كجا شناخته شده نيست! نحوه اجرای اتصال خورجيني بدين طريق است كه تيرهاي حما ل از طرفين ستونها به طور يكسره عبور داده مي شوند و روي نبشي هايي كه در طرفين ستون نصب شده‌اند قرار مي‌گيرند و معمولا در بالاي هر تير هم يك نبشي قرار مي دهند لذا اتصال خورجيني تامين كننده نشيمن براي عبور يك جفت تير سرتاسري از طرفين ستون مي باشد.
اتصال خورجيني كاربرد گسترده اي در ايران دارد كه علت آن عمدتا سادگي اجرا، كاهش هزينه، كمبود نيمرخ بال پهن و شماره هاي بالاي نيمرخ IPE است. به طور كلي ساختمان‌هاي فولادي به دليل نرمي و انعطاف پذيري از پايداري خوبي در برابر نيروهاي ناشي از زلزله برخوردارند اما متاسفانه در زلزله هاي خرداد ماه 69 منجيل و رودبار و زلزله اخير بم برخلاف انتظار شديدا آسيب ديدند و خسارات جبران ناپذيري را به بار آوردند. علت اين امر را بايد عمدتا در كيفيت اتصالات جست. ضابطه اصلي طرح اتصالات در نقاط زلزله خيز قابليت انتقال لنگر براي سازه هايي است كه فاقد بادبند يا ديوار برشي بتن آرمه اند؛ در حاليكه اتصالات خورجيني از سوي هيچ كدام از آيين نامه هاي موجود به عنوان اتصالات گيردار شناخته نشده اند.
يكي ديگر از مشكلات اتصال خورجيني هنگامي بروز مي كند كه تيرها در دوطرف دهانه هاي نامساوي را پوشش دهند؛ در اينصورت دهانه هاي نامساوي عكس العملهاي نامساوي را در برابر بارهاي وارده نشان خواهد داد و افزايش لنگرها را موجب مي شود. عدم اتصال تيرها به هم و نامساوي بودن دو دهانه اطراف باعث مي شود كه نتوانند با هم كار كنند.

نوشته شده توسط:: مهناز محمودی ​