نتایح جستجو

جالب بود

جل الخالق

التماس دعا

عامو درس به چه درد میخوره که تو دوسالاز زندگیتو اینجوری حروم کردی، برو سر یه کاری بابا

متأسفانه...

سته ام... به قفس سوخته گیریم که پر هم بدهند ببرند از وسط باغ گذر هم بدهند حاصل این همه سال انس گرفتن به قفس تلخ کامی ست اگر شهد و شکر هم بدهند قصه ی غصه ی یعقوب همین بود که کاش بادها عطر که دادند... خبر هم بدهند ما که هی زخم زبان از کس و ناکس خوردیم چه تفاوت که به ما زخم تبر هم بدهند قوت ما...

زنی که عقل دارد عشق را باور نخواهد کرد که زن با شاعر دیوانه عمرا سر نخواهد کرد مبادا بشنود یک تار مویش زلّه ام کرده که دیگر پیش چشم ام روسری بر سر نخواهد کرد خرابم کرد چشمِ گربه ای وحشی و می دانم عرق های سگی حال مرا بهتر نخواهد کرد نکن... مستم نکن من قاصد دردآور عشق ام که شاعر چون لبی تر کرد،...

من مانده ام و یک تن تبدار و مریض یک آدم عاصی شده ی از همه چیز برگرد و نجاتم بده از این همه رنج آدم شده ام این دفعه حوای عزیز...

هزار جمعه ی بی تو گذشته از عمرم رفیق حادثه هایی به رنگ تقدیری اسیر ثانیه هایی شبیه زنجیری در این رسانه ی دنیا میان برفک ها نه مانده از تو صدایی نه مانده تصویری رسیده سن حضورت به سن نوح اما شمارِ مردم کشتی نکرده تغییری هزار جمعه ی بی تو گذشته از عمرم هزار سال پیاپی دچار تأخیری شبیه...

اگر خود را برای آینده آماده نسازید بزودی متوجه خواهید شد که متعلق به گذشته هستید . . .

مَبَر از پینه‌ی پیشانی من گمان بر رتبه‌ی عرفانی منز خاطر بردن ذکر سجود است دلیل سجده‌ی طولانی من

فریاد ز دستِ فلکِ شعبده باز آزاده به ذلـت و گدازاده به ناز نرگس، ز برهنگی سرافکنده به زیر صد پیرهن ِحریر، پوشیده پیاز

ای دلنگران، که چشم هایت بر در شرمنده که امروز به یادت، کمتر جز رنج، چه بود سهمت از این همه عشق مظلوم ترین عاشق دنیا، مادر!

جالب بود سپاس

قرارمان فصل انگور شراب که شدم بیا تو جام بیاور من جان جام را خالی از جان کن هراسی نیست... فقط تو خوش باش همین مرا کافیست...

شاید از اول نباید عاشق هم می شدیم این درست... اما جدایی اشتباهی دیگر است در شب تلخ جدایی عشق را نفرین مکن این قضاوت... انتقام از بی گناهی دیگر است

این چیست که چون دلهره افتاده به جانم حال همه خوب است- من اما نگرانم در فکر تو بستم چمدان را و همین فکر مثل خوره افتاده به جانم که بمانم چیزی که میان من و تو نیست غریبی ست صد بار تو را دیده ام ای غم به گمانم؟! انگار که یک کوه سفر کرده از این دشت اینقدر که خالی شده بعد از تو جهانم از سایه...

بغضی که مانده در دل من وا نمی‌شود حتی برای گریه مهیا نمی‌شود بعد از تو جز صراحت این درد آشنا چیزی نصیب این من تنها نمی‌شود آدم بهانه بود برای هبوط عشق اینجا کسی برا تو حوا نمی‌شود دارم به انتهای خودم می‌رسم ببین شوری شبیه باد تو برپا نمی‌شود از من مخواه تا غزلی دست و پا کنم احساس من درون غزل جا...

لاک پشت پشتش‌ سنگین‌ بود و جاده‌های‌ دنیا طولانی. می‌دانست که‌ همیشه‌ جز اندکی‌ از بسیار را نخواهد رفت. آهسته آهسته‌ می‌خزید، دشوار و کُند و دورها همیشه‌ دور بود. سنگ‌پشت‌ تقدیرش‌ را دوست‌ نمی‌داشت‌ و آن‌ را چون‌ اجباری‌ بر دوش‌ می‌کشید. پرنده‌ای‌ در آسمان‌ پر زد، سبک و سنگ‌پشت‌ رو به‌ خدا...

ازت ممنونم ای تنهای عاشق که یادم دادی دستات‌و بگیرم اجازه دادی با تو هم‌نشین شم تو جون دادی به این احساس پیرم ازت متشکرم دیوونه‌ی من ازت متشکرم دیوونه‌ی من کسی جز تو، تو قلبم جا نمیشه تو پای عشق‌و به قلبم کشیدی تونستی با بد و خوبم بسازی تو طعم سختی‌و با من چشیدی تو یادم دادی با چشمام...