نتایح جستجو

گاهی بیشترین ضربه رو نزدیک ترین فرد به ما میزنه

ناله‌ای زندانی‌ ام، ایکاش آزادم کنی من سکوتی بی‌قرارم، کاش فریادم کنی شهر متروکم، پراز کینه، پراز نفرت، ولی آرزو دارم بیایی عشق آبادم کنی فاضل نظری

تو که کوتاه و طلایی بکنی موها را منِ شاعر به چه تشبیه کنم یلدا را؟ مثل یک کودک مبهوت که مجبور شود تا به نقاشی‌اش آبی نکشد دریا را حرف را می‌شود از حنجره بلعید و نگفت وای اگر چشم بخواند غمِ ناپیدا را عطر تو شعر بلندی است رها در همه سو کاش یک باد به کشفت برساند ما را تو همانی که شبی پر هیجان...

برق داریم من معمولا بعد از ظهر نمیخوابم شما چطور

شیرین دوست فرهاد است وطن

شیرینی

رییس حراست

جان پس از عمری دویدن لحظه‌ای آسوده بود عقل سرپیچیده بود از آنچه دل فرموده بود عقل با دل روبه‌رو شد صبح دلتنگی بخیر! عقل بر میگشت راهی را که دل پیموده بود

ایمن

چه دانستم که این سودا مرا زین سان کند مجنون دلم را دوزخی سازد، دو چشمم را کند جیحون

خیر من سحرخیز هستم شما چطور

به این که ناهار چی بخورم

دل شود روشن زشمع اعتراف با کس ار بد کرده ای حاشا مکن ای که از لرزیدن دل آگهی هیچ کس را هیچ جا رسوا مکن

عشق و آزادگی و حسن و جوانی و هنر عجبا هیچ نیرزید که بی سیم و زرم هنرم کاش گره بند زر و سیمم بود که به بازار تو کاری نگشود از هنرم

نیستان

امیدوارم این جنگ هر چه زود تر تمام بشه

گرسنگی

نه من نخوردم من خوابم میاد شما چطور

مدیر رفاهیات

درد یک پنجره را پنجره‌ها می‌فهمند معنی کور شدن را گره‌ها می‌فهمند سخت بالا بروی، ساده بیایی پایین قصه‌ی تلخ مرا سرسره‌ها می‌فهمند یک نگاهت به من آموخت که در حرف زدن چشم‌ها بیشتر از حنجره‌ها می‌فهمند آنچه از رفتنت آمد به سرم را فردا مردم از خواندن این تذکره‌ها می‌فهمند نه نفهمید کسی منزلت شمس مرا...