نتایح جستجو

عشق یعنی پاک ماندن در فساد آب ماندن در دمای انجماد در حقیقت عشق یعنی سادگی در کمال برتری افتادگی

لحظه اي که در يکي از اتاق هاي بيمارستان بستري شده بودم، زن و شوهري در تخت روبروي من مناقشه ي بي پاياني را ادامه مي دادند. زن مي خواست از بيمارستان مرخص شود و شوهرش مي خواست او همان جا بماند. از حرف هاي پرستارها متوجه شدم که زن يک تومور دارد و حالش بسيار وخيم است.در بين مناقشه اين دو نفر کم کم...

حالا هم من ، هم تو ! هر دو خوب مي دانيم اين راه نه پاياني دارد ، نه وصالي اما هنوز دوش به دوش مي رانيم

[IMG]

[IMG]

آن بلوط کهن آنجا بنگر نیم پاییزی و نیمیش بهار مثل این است که جادوی خزان تا کمرگاهش با زحمت رفته ست و از آنجا دیگر نتوانسته بالا برود

روزی دختر کوچکی از مرغزاری می گذشت. پروانه ای را دید بر سر تیغی گرفتار. بااحتیاط تمام پروانه را آزاد کرد. پروانه چرخی زد، پر کشید و دور شد. پس از مدتکوتاهی پروانه در جامه پری زیبایی در برابر دختر ظاهر شد و به وی گفت: به سببپاکدلی و مهربانیت آرزویی را که در دل داری بر آورده می سازم. دخترک پس از...

[IMG]

تنها نگاه بود و تبسم میان ما تنها نگاه بود و تبسم اما نه گاهی كه از تب هیجان ها بی تاب می شدیم گاهی كه قلبهامان می كوفت سهمگین گاهی كه سینه هامان چون كوره میگداخت دست تو بود و دست من این دوستان پاك كز شوق سر به دامن هم میگذاشتند

[IMG]

[IMG]

[IMG]

اینک من و تو ایم دو تنهای بی نصیب هر یک جدا گرفته ره سرنوشت خویش سرگذشته در کشاکش طوفان روزگار گم کرده همچو آدم و حوا بهشت خویش

سر ارادت ما و آستان حضرت دوست که هر چه بر سر ما می‌رود ارادت اوست

سلام ای غروب غریبانه دل سلام ای طلوع سحرگاه رفتن سلام ای غم لحظه‌های جدایی خداحافظ ای شعر شب‌های روشن خداحافظ ای شعر شب‌های روشن خداحافظ ای قصه عاشقانه خداحافظ ای آبی روشن عشق خداحافظ ای عطر شعر شبانه خداحافظ ای همنشین همیشه خداحافظ ای داغ بر دل نشسته تو تنها نمی‌مانی ای مانده بی من تو را...

این خرقه که من دارم در رهن شراب اولی وین دفتر بی​معنی غرق می ناب اولی

بی قرار که میشوی تمام قرارهایت به یادت خواهد آمد ! محو میشوی در تصویری که روزگاری رویایت بود !

دانه های باران به شیشه ها ترانه دارد در اجاق من آتشی به چشمان من زبانه دارد

چنان در قید مهرت پای بندم که گویی آهوی سر در کمندم گهی بر درد بی درمان بگریم گهي بر حال بـي سامان بخنـدم نه مجنونم که دل بردارم از دوست مده گر عاقلی بیهوده پندم گر آوازم دهی من خفته در گور برآساید روان دردمندم سری دارم فدای خاک پایت گر آسایش رسانی ور گزندم وگر در رنج سعدی راحت توست من این...

گفتمش بي تو چه مي بايد كرد ؟ عكس ِ رخساره ي ماهش را داد گفتمش همدم ِ شبهايم كو ؟ تاري از زلف ِ سياهش را داد وقت ِ رفتن همه را مي بوسيد به من از دور نگاهش را داد يادگاري به همه داد و به من انتظار ِ سر ِ راهش را داد