نتایح جستجو

مرا يك شب تحمل كن كه تا باور كني اي دوست چگونه با جنون خود مدارا ميكنم هر شب دلم فرياد ميخواهد ولي در انزواي خويش چه بي آزار با ديوار نجوا ميكنم هر شب كجا دنبال مفهومي براي عشق ميگردي ؟ كه من اين واژه را تا صبخ معنا ميكنم هر شب

ما اين كم و كاست را نمي دانستيم دل آنچه كه خواست را نمي دانستيم باور كن اگر عنايت عشق نبود دست چپ و راست را نمي دانستيم

يا رب ! چه فرخ طالعند ،‌ آنان كه در بازار عشق دردي خريدند و غم دنياي دون بفروختند

داور دارا شکوه ای آن که تاج آفتاب از سر تعظیم بر خاک جناب انداختی

در دیاری که در او نیست کسی یار کسی کاش یا رب که نیفتد به کسی کار کسی هر کس آزار مــــن زار پسنـــــــــدید ولی نپسندیـــــــد دل زار من آزار کســـــــی

در پاي من افتاد مه از شوق كه دانست مهمان تو خورشيد رخ مهوشم امشب در راه حرم قافله از سوسن و سنبل وز سرو صنوبر علم چاوشم امشب

درخور عشق نديدم كس و يك عمر مرا دل سراپرده اين شاهد پنداري بود عشق اگر ره نه به سر چشمه عرفان ميداشت شعر هذيان تب و ناله بيماري بود

دمبدم زنده از آنيم كه دم زنده از اوست دم زن از عشق وجودي كه عدم زنده از اوست آفرينش قلم اندازش و عشقش رقم است آفرينش به قلم كن كه رقم زنده از اوست

در وصل هم زعشق تو اي گل در آتشم عاشق نميشوي كه ببيني چه ميكشم با عقل آب عشق بيك جوي نميرود بيچاره من كه ساخته از آب و آتشم

دوش رفتم بدر میکده خواب آلوده خرقه تر دامن و سجاده شراب آلوده آمد افسوس کنان مغبچه باده فروش گفت بیدار شو ای رهرو خواب آلوده

دل از من چشم مست دلبر از تو لب خشكيده از من كوثر از تو بت فايز دو ابرويش دو خنجر سر از من سينه از من خنجر از تو

دلا معاش چنان كن كه گر بلغزد پاي فرشته ات به دو دست دعا نگه دارد

من به خورشید اعتقاد دارم, حتی اگر ندرخشد. من به عشق اعتقاد دارم, حتی اگر تنها باشم. من به خدا معتقدم, حتی اگر ساکت باشد.

ز گيتي / جهان آفرين برتر است در او زن / به هر كار دشوار / دست

من مي نه ز بهر تنگدستي نخورم يا از غم رسوايي و مستي نخورم من مي ز براي خوشدلي ميخوردم اکنون که تو بر دلم نشستي نخورم

دوش وقت سحر از غصه ترك مي خوردم كاهنان شعبده در كار خدا مي كردند سر چنگيز به خون خفته لامذهب را از تن زخمي زرتشت جدا مي كردند

راهي بزن کـه آهي بر ساز آن توان زد شـعري بخوان که با او رطل گران توان زد شد رهزن سلامت زلف تو وين عجب نيست گر راه زن تو باشي صد کاروان توان زد

نـتوان دل شاد را به غـم فرسودن وقت خوش خود بسنگ محنت سودن تا هستم اي رفيق! نداني كه كيستم ---------- روزي سراغ من آيي كه نيستم

ياد آن روز که در صفحه ی شطرنج دلت شه عشق بودم و با کيش رخت مات شدم

در این سکوت دمادم که درد می بارد شب است و حسرت یک حنجره غزلخوانی تو هستی و غزل عاسقانه ی بودن من و ستاره و اشک و شب پریشانی