نتایح جستجو

تو را طلب نمی کنم نه اینکه بی نیازم صبورم…

کی گفته اینجوریه ؟؟؟ تو حرم امام رضا نمیذارن بدون چادر وارد بشی . یه چیز جالبی چند روز پیش یکی از دوستام رفته بود نمایشگاه بین المللی ازین منکراتیا دم در بهش گیر داده بود . یارو بهش گفته بود اگه میخوای بری تو باید چادر سرت کنی !!!! (مشکل اینجا بوده که دوست ما خوشگل بوده ) حالا کی گفته دولت فقط...

دستان دلم را به آهستگي به روي روحم ميکشم تا احساس آن را بخوانم نوک انگشتانم از صداي دلخراش آن به رعشه مي افتد به من بگوييد : در کدامين روز دشوار زندگي ام را جا گذاشته ام؟!

گر هر ستاره ماه شود باز شب،شب است

دلها همه بهاران شد از شمیم باران مه رخ نموده امشب در عید روزه داران هر کس که در دعایش یادی کند ز یاران شیرین تر از عسل باد کامش به روزگاران ممنون دوست عزیزم . عید تو هم مبارک

سلام سیروس جان . عید تو هم مبارک مرسی از عکس قشنگی که گذاشتی:gol::gol: ببخش منو خودم فهمیدم که خیلی کم لطفم:redface:

من برای اتفاقات خوب زودم! اینقدر به ساعتت نگاه نکن.

الکل تلخ است سیگار گس زندگی، خواب می آورد عشق درد

به باد بسپار آن خاطرات را! بیهوده اشک نریز بر این گور که صاحب این گور را تعلقی به تو نیست.. خوشبینانه تر که بنگری شاید" فراموشت کرده ام" که دیگر نمی جویمت ...

خدايا بازهم پا درمياني كن ميان شمع و پروانه... كه يا عشق از دل پروانه پرگيرد ويا بادي رسد بر شمع ديوانه... خدايا مهرباني كن...كمي پا در مياني كن...

هشتاد ساله می شوم و باز دنبال نشانه ای از تو ام در غسالخانه لابه لای کفن ها و روز قیامت دلم شور تو را می زند آیا خداوند تو را خواهد بخشید؟

من دلم برای آن شب قشنگ من دلم برای جاده ای که عاشقانه بود آن سیاهی و سکوت چشمک ستاره های دور من دلم برای " او " گرفته است...

بيهوده از دسـتهايِ من قول نگير. چشــــم هايِ من خائـن‌اند. اين را تمامِ عاشقانِ من مي‌دانند..

عادت نکرده ام هنوز ... خیال می کنم روزی باز می گردی آرام از پشت سر می آیی، مرا که به انتهای خیابان خیره شده ام دوباره به نام کوچک صدا می زنی و عمر تنهایی ام به پایان می رسد...

ليلاي قصه بي خبر مجنون دگر بيمار نيست تنهاي شهر عاشقان عشقي دگر در كار نيست دلبسته ي ديرين تو دلخسته شد...پا پس كشيد مجنونيش پايان گرفت حتي خيالت پر كشيد

عاشقانه به فووتهای کسی پشت گوشی جواب می دادم تا سحر گریه های زیر پتو به شبم قرص خواب می دادم جبر می گفت که فرو بروم: چکمه ای نا امید در گل باش! برف یکریز و سرد می بارید مادرم گریه کرد:عاقل باش! بادبادک فروش غمگینم هستی ام را به باد دادم...باد... کاری از عشق بر نمی اید مرگ ما را نجات خواهد داد

در تاریکی های نیمه های شب که تخت خوابت از همیشه برایت بزرگتر است - آن قدر که از ترس تنهایی ِ گم شدن در آن ، از خواب می پری و ... - کابوس ها رنگ تازه ای به خود می گیرند: واقعیت

باید اسطوره می شدم دل کندن از کوه کندن آسان تر نبود...

كور خوانده اي! من ميان تاريكي شمعي روشن نميكنم، لعنت ميفرستم به خاطرات هرآنچه روشنايي است

بیخودی به دست آمده بودی بیخودی از دست رفتی نفهمیدم از کدام آسمان صاف افتادی توی دامنم نه دامن من تو را یاد چیزی می اندازد مِن بعد نه آسمان مرا یاد کسی نفهمیدم آمدنت را حیران بنگرم یا رفتنت را مات بگریم باد آورده را باد می برد؟ قبول دلم را که باد نیاورده بود!