سلامی چو بوی خوش آشنایی
بدان مردم دیده ی روشنایی
درودی چو نور دل پارسایان
بدان شمع خلوتگه پارسائی
نمیبینم از همدمان هیچ برجای
دلم خون شد از غصه ساقی کجایی
زکوی مغان رخ مگران که آنجا
فروشند مفتاح مشکل گشائی
عروس جهان گر چه در حد حسنست
ز حد میبرد شیوه ی بی وفایی
دل خسته من گرش همتی هست...