اگر آن کرد گروسی به دست آرد دل مارا...
بدو بخشم تن و جان و سر وپا را....
جوانمردی به آن باشد که ملک خویشتن بخشی....
نه چون حافظ که میبخشد سمر قند و بخارا را...!!!
اگر آن مه رخ تهران به دست آرد دل مارا...
به لبخند ترش بخشم تمام روح ومعنارا...
سر و دست و تن و پارا به خاک گور میبخشند...
نه بر آن مه لقای ما که شور افکنده دنیارا!!!