نفـوذ ِ نگــاهـَت . . .
روی ِ انــدامم ،
آنچنـان بے پـروا داغـَم مے کنـد (!)
کـه ،
سـُرخ شـُدنـم را عـالـَم و آدم میفـَهمـند
می ایستـ ے کنارم
زُلـ میزنـے ب ِ انـدامم
و لبخـند میزنـ ے
گـرمم میشود
و ے ِ صبـح ِ دیگـر . . . (!)
+ ایـن حـرفام در گـوشے ِ ،یکم صـداشو کم کـُن (!)
+ لعنتے...