من آواز تنهاييم را
به آب روان
به باران ابر بهاران
به باد خزان
به برف سفيد زمستان
به سبزينه علفهاي بستان
به خار بيابان
به آن چشمه پاك جوشيده از خاك خوبان
به امواج زيباي بحر خروشان
براي همه مي سرايم
كه كس را نشايد دگر اين سخن باز گفتن
نشايد اسيري به كس راز گفتن
بهزاد غضنفري (اسير)