مربیان باشگاههای خارجی 24 ساعته بازیکنانشان را کنترل میکنند. خواب بموقع, استراحت بجا, تغذیه مناسب, تمرین دقیق و خیلی چیزا.
مربیان ما حتی تو مرحله تمرین هم از پس شاگردانشان برنمیان, علتش چی میتونه باشه؟
بعد از نیم قرن اگر فیفا تهدید نمیکرد ما هیچوقت سکو های سیمانی ورزشگاههامونو صندلی نصب نمیکردیم. حالا هم که اینکارو کردیم شماره های صندلی هامون فقط دکور هستند.
مربیان ایرانی بجای اینکه قبل بازی تاکتیکشون مشخص باشه, معلوم نیست روی چه موضوعی برنامه ریزی میکنند. اونوقت حین اجرای مسابقه بفکر تمرین تاکتیکی می افتند که بازیکن هم بعلت نداشتن حضور ذهن غافلگیر میشه.
هر موقع با کره در ایران مسابقه داشته باشیم, تعداد تماشاگران و هواداران ما چند ده برابر اونا میشه. ولی نکته جالب اینه که صدای تشویق های اونا چند ده برابر تشویق های ما میشه. جالبه یا تفکر برانگیزه؟
اون عبارتی هم که ایشون نوشتن دقیقا اشاره به همین مضمون داشت. احتمالا شما در جریان کل گفتگو های موضوع تاپیک نبودید.
ایشان همین گفته های شما رو با مضمون اشاره بیان کرده.
اینکه ما بیائیم تو هر موضوع با ربط و بی ربط اشاعه تشیع بکنیم, بنظر من بجای نه تنها جا نمی افته بلکه قطعا ممکنه نتیجه عکس هم...
قدیما میگفتن نوبره. ولی اینروزا لازمه یه اصطلاحی بسازیم که معنیش نوبر بتوان N باشه.
قصه ش هم اینه که همه پولهای باشگاه رو هپلی هپو میکنند. بعد مبلغ قرارداد های سرمربی و بازیکنان خارجی رو نمیدن و بعد شکایت اونا به فیفا از هواداران میخوان که پول بدهند تا اینا غلط های خودشان را با پول هوادار...
باشگاه پول بچه ها رو نمیده. اونام انگیزه شونو از دست میدن و حتی تو تمرینات هم شرکت نمیکنند بعد با بی میلی میرن تو میدون و بازی رو واگذار میکنن. فرداش روزنامه ها علیه سرمربی هزار جور اظهار نظر چاپ میکنن و همه تقصیر هارو میندازن گردن سرمربی.