گاه ، باید چو سکوتی ، به دلِ شب زد و رفت...
همچو هذیان ، به حقیقت ، عطشِ تب زد و رفت...
خانه ای را که در آن ، عشق ، نمادِ هوس است
عاقبت باید از آن حیطه ، مؤدّب ، زد و رفت....!!!
گاه باید که از این فاصله ها ، چیز ، نوشت
یا که آهسته ، به معجونِ سفر ، لب زد و رفت...
مکتبی را که غمِ...