نتایح جستجو

لبت نه گوید و پیداست می گوید دلت آری که این سان دشمنی یعنی که خیلی دوستم داری

ندیدم روز خوش تا رفت دامان دل از دستم که در غربت بود هر کس عزیزی در سفر دارد

تا بود بار غمت بر دل بی‌ هوش مرا سوز عشقت ننشاند ز جگر جوش مرا

آنکه جمال تو دید بی دل و دین گشت و آنکه وصال تو یافت بی سر و پا شد

من از تو پیش که نالم که در شریعت عشق معاف دوست بدارند قتل عمدا را

ای ساقی جان پر کن آن ساغر پیشین را آن راه زن دل را آن راه بر دین را زان می که ز دل خیزد با روح درآمیزد مخمور کند جوشش مر چشم خدابین را

گر طلب کنی از جان عشق و دردمندی را عشق را هنر یابی درد را دوا بینی

نیست بر لوح دلم جز الف قامت دوست چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم

دل هر که صید کردی نکشد سر از کمندت نه دگر امید دارد که رها شود ز بندت

در خزان هجر گل ای بلبل طبع حزین خامشی شرط وفاداری بود غوغا چرا

در دل تنگم ز داغ عشق شمعی برفروز خانهٔ تن را چراغی از دل بیدار ده

دل به رغبت می‌سپارد جان به چشم مست یار گر چه هشیاران ندادند اختیار خود به کس