نتایح جستجو

به طور تناقض‌آلودی، خودداری از پاسخ دادن به توهین، یکی از موثرترین پاسخ‌های ممکن است. یک دلیلش این است که خاموشی ما ممکن است برای فردی که توهین کرده است، گیج‌کننده باشد؛ به این معنی که نمی‌داند آیا توهینش را فهمیده‌ایم یا خیر؛ به علاوه، با این کار اجازه نمی‌دهیم از توهینش لذت ببرد و در نتیجه به...

کاش می دیدم چیست آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاریست آه ، وقتی که تو ، لبخند نگاهت را می تابانی بال مژگان بلندت را می خوابانی آه ، وقتی که تو چشمانت را آن جام لبالب از جان دارو را سوی این تشنه جان سوخته ، می گردانی موج تشویشی عشق از دلم می گذرد روح گلرنگ شراب در تنم می گردد دست ویرانگر شوق پرپرم...

تو دلم گفتم کاش آدم بتواند دنیا را بالا بیاورد و این همه دروغ و ریا نبیند. دنیا به دست دروغگو ها و پشت هم اندازها و حقه بازها اداره می شود، مرده شِورش ببرد.

گاهی میفهمم رفتار آدما رو ولی ای کاش نمیفهمیدم ناخودا گاهه اینطور چیزها انگار آدما پیش بینی میشن برام..‌.

خاطرت هست ؟ حوالیِ این روزها بود که به من گفتی: "باید برای من باشی" و من از آن روز به این فکر میکنم کاش تمام جملات دستوری، عاشقانه بود....

بی تو تنهایی م قد می کشد دست نمی رسد به آرزوهام کاش شعرهایت نردبانم شوند

سلام، اینجا خواب من است یا خواب تو؟ صبح، کدام‌مان تنها می‌شود؟ می‌دانم، ‌برای رفتن آمده‌ای اما هنوز تو را دوست دارم مثل روستا که رودش را... معین دهاز پ.ن هیچ‌چیز به اندازه‌ی عشقی که منظور معینی نداشته باشد، فرساینده نیست.

تو را دوست دارم همچون طعم نان نمک‌آغشته آن‌چنان که گویی نیمه‌شبی تب‌آلود بیدار شوم لب بر شیر آب نهاده، آب بنوشم همچون بی‌خبری و اشتیاق، شادی و تردید وقت باز کردن بسته پستی سنگین. تو را دوست دارم همچون نخستین عبور از فراز دریا با هواپیما، به سان دل‌لرزه‌هایی غریب وقتی که آرام آرام تاریک می‌شود...

اگر کسی خصوصیتی را در حد کمال داشته باشد به فکرش خطور نمی‌کند که آن را به معرض نمایش بگذارد. «نعلی که صدا می‌کند حتما یک میخ کم دارد.»

درود! درود! به دوستان نزدیک و دور به دنیاها به آفتاب‌ها به ارواح آتشین!‌‌ درود بر آنان که روحی سوزان چون خورشید دارند!‌ درود بر ارواح آفتابگونه‌ی کسانی‌که در این کابوسِ خوف در این دریای خروشان مرگ و زندگی دست در دست یکدیگر نهاده‌اند!

هرگز این قصه ندانست کسی آن شب آمد به سرای من و خاموش نشست سر فرو داشت، نمی‌گفت سخن نگهش از نگهم داشت گریز مدتی بود که دیگر با من برسر مهر نبود ... پ.ن یک قصّه بیش نیست غم عشق و هر کسی زین قصه می‌کند به زبانی، روایتی ور خواهی از روایت من با خبر شوی برق ستاره‌ای و شب بی‌نهایتی

وقتی کسی را دور انداختیم، دیگر نباید سعی کنیم اشتباهاتش را تشریح کنیم؛ وقتی دنبال چراهای اشتباهات او می رویم که هنوز او را کاملا دور نینداخته باشیم.

اگر عزیزان شما ناگهانی شروع به تمیزکاری میکنند سعی نکنید متوقفشون کنید اونارو در آغوش بگیرید و درکشون کنید این کار اونا به خاطر به هم ریختگی خونه نیست به خاطر به هم ریختگی ذهنشونه...

شراب عشق میدهی خمار میکنی مرا شمیم مهر میدمی مهار میکنی مرا تمام شعر شاملو تمام حس حافظی و شعر میشوی شبی بهار میکنی مرا ز چشم سرخ فام تو دو تیر داغ میچکد کمی نگاه میکنی شکار میکنی مرا لب تو سیب میزند و گندمی به زلفهایت چه نان و بوسه ای کنون نثار میکنی مرا شکوفه های داغ تو و عطر کوچه باغ تو...

من نه کنجکاوِ بهشتم و نه دوزخ؛ چرا که من مادرم را هم به گاهِ خندیدن دیدم و هم به گاهِ گریستن..

به عنوان انسانی تنها، تقریبا تنها به نظر نمیرسم و به عنوان انسانی غمگین، زیاد میخندم و در کل به عنوان انسانی مُرده، تقریبا زنده به نظر میآیم.

تو یِ رمانی یه جمله ای خوندم کِ عمیقا بهش معتقدم میگفت: «هر سری که تووو میبخشیش، اون یه ذره بیشتر عاشقت میشه، ولی تووو دست از دوست داشتنش برمیداری؛ میرسه تا روزی که اون عاشقترینه و تووو هیچ حسی نسبت بهش نداری.» اینو فقط اونایی میفهمنن که همه جوره پای دوست داشتنشون موندن.

یادهاا همچون بادهااا حمله میکنند و بادهاا خبر از تغییر فصل می دهند...

با دست به آیدین اشاره کردم و نشستم. دکتر گفت: چه اش هست؟ گفتم: توی سرش بازار مسگرهاست، توی دلش رخت میشورند، توی پاهاش سیم می کشند. دکتر گفت: ببرش دیوانه خانه