گوشـــه ای نشستـــــــه ام
و دویـــــــدن ِ ثانیـــه ها را از مــَـــرز روزهـا و شـب هـا نظــاره می کنـــــــــم
امـــا مــــدت هاست ...
نه دیگــر ایـن اتـــاق کوچک
راضـــیام میکنــد
نه پنجـــــــــرهای که یک وجـــب بیشتــر آسمــــــــــــــان نـدارد
دلــــــم تنگــــــــــ است
بـرای ستـــــــــاره ها
برای سکــــوت مــاه
بـرای رقــــــــــــص مهتـــاب
بـرای شــب هایی که
آرام سَـر بـَر بـــالیـن می گــذاردَم
بــــی هیـــچ خیــــال و رویــــــــــای ِ محـــالی
بـرای روزهــایی که دلتنگـــــــــــــــ ِ کســی نبــودم ...
خستــــه ام ...
راه هـــــــای زیــادی را رفتـــــــــــم
بـرای فرامــوشی هیــــــــــــچ راهــی نیسـت
خـود را به هــَر راهــی زدم
روزی با تـــــــو رفتــه بودمـَـش
نشدنـــی ست فرامـــــــوشی تــــو
فرامــــــوشی مــــــــــــــــن
فرامـــــوشی ایـن عشـــــــــق ممنـــوع
