مشاعرۀ سنّتی
- شروع کننده موضوع Matrix
- تاریخ شروع
خواهش عزیزم شب بخیرتا کی کنم عتیبت از چشم دلفریبت
روزی کرشمه ای کن ای یار برگزیده
شب بخیر و مرسی از همراهی
یاد باد آن که در آن بزمگه خلق و ادب
آن که او خنده مستانه زدی صهبا بود
درد عشقی کشیده ام که مپرس
زهر هجری چشیده ام که مپرس
گشته ام در جهان و آخر کار
دلبری برگزیده ام که مپرس
سایه جان رفتنی هستیم بمانیم که چه
زنده باشیم و همه روضه بخوانیم که چه
زنده باشیم و همه روضه بخوانیم که چه
هوا خواه توام جانا و میدانم که میدانی
که هم نادیده میبینی و هم ننوشته میخوانی
یارا بهشت صحبت یاران همدمست
دیدار یار نامتناسب جهنمست
هر دم که در حضور عزیزی برآوری
دریاب کز حیات جهان حاصل آن دمست
دیدار یار نامتناسب جهنمست
هر دم که در حضور عزیزی برآوری
دریاب کز حیات جهان حاصل آن دمست
تو با خدای خود انداز کار و دل خوش دار
که رحم اگر نکند مدعی، خدا بکند
در وصل هم ، ز عشق تو ای گل در آتشم
عاشق نمیشوی که ببینی چه میکشم
عاشق نمیشوی که ببینی چه میکشم
من به گوش خود از دهانش دوش
سخنانی شنیده ام که مپرس
سفر مگو که دل از خود سفر نخواهد کرد
اگر منم که دلم بی تو سر نخواهد کرد
اگر منم که دلم بی تو سر نخواهد کرد
دوش در حلقه ما قصه گیسوی تو بود
تا دل شب سخن از سلسله موی تو بود
دگرم آرزوی عشقی نیست
بی دلان را چه آرزو باشد
دل اگر بود باز می نالید
که هنوزم نظر به او باشد
بی دلان را چه آرزو باشد
دل اگر بود باز می نالید
که هنوزم نظر به او باشد
دانی که چیست دولت دیدار یار دیدن
در کوی او گدایی بر خسروی گزیدن
نازنین آمد و دستی به دل ما زد و رفت
پرده ی خلوت این غمکده بالا زد و رفت
پرده ی خلوت این غمکده بالا زد و رفت
ترسم که اشک در غم ما پرده در شود
وین راز سر به مهر به عالم سمر شود
دیگر گذشته از سر و سامان من مپرس
من بیتو دست از این سر و سامان کشیدهام
من بیتو دست از این سر و سامان کشیدهام
ماییم و نوای بی نوایی
بسم الله اگر حریف مایی
یار زیبا روی دستنبو به دستم داد و دستم بو گرفت
وه چه دستنبو که دستم بوی دستنبوی دست او گرفت
وه چه دستنبو که دستم بوی دستنبوی دست او گرفت
تو را با غیر میبینم صدایم در نمی آید
دلم میسوزد و کاری ز دستم بر نمیآید
دردا و هزار درد دردا دردا
کامروز ندارم خبری از فردا
کامروز ندارم خبری از فردا
از خم ابروی توام هیچ گشایشی نشد
وه که دراین خیال کج عمر عزیز شد تلف
فروغ ماه میدیدم ز بام قصر او روشن
که رو از شرم آن خورشید در دیوار میآورد
که رو از شرم آن خورشید در دیوار میآورد
دوش دیدم که ملایک در میخانه زدند
گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند
در دایرهای که آمد و رفتن ماست
او را نه بدایت نه نهایت پیداست
او را نه بدایت نه نهایت پیداست
تا دل نشودعاشق دیوانه نمی گردد
تانگذرد از تن جان جانانه نمی گردد
تانگذرد از تن جان جانانه نمی گردد
دلت به وصل گل ای بلبل صبا خوش باد
که در چمن همه گلبانگ عاشقانه توست
تا چراگاه فلک هست و غزالان نجوم
دختر ماه بر این گله شبان خواهد بود
دختر ماه بر این گله شبان خواهد بود
دوش می آمد و رخساره بر افروخته بود
تا کجا باز دل غمزده ای سوخته بود
Similar threads
| Thread starter | عنوان | تالار | پاسخ ها | تاریخ |
|---|---|---|---|---|
|
اولین مسابقۀ "مشاعرۀ سنتی دور همی" با جایزه | مشاعره | 113 | |
|
مشاعرۀ شاعران | مشاعره | 11 |