شعر نو
- شروع کننده موضوع PostModern
- تاریخ شروع
بی کلام اینجا باش
بودنت با دل من
بی صدا هم زیباست...
بودنت با دل من
بی صدا هم زیباست...
گاهی دلم میخواهد
شبیه دوره گردها
همین گوشه ی خیابان های شلوغ معرکه ای بگیرم
زنجیر بی علاقگی تو را دور قلبم بپیچانم
و آنقدر به تو فکر کنم که یا قلبم از درد بگیرد
یا از رنج بی تفاوتی تو رها شوم
اما من دلم می خواهد
در این جدال خواستن های من و بی مهری های تو
من بازنده باشم
عجالتاً حلقه های این زنجیر بیقراری
قصد رهایی از تو را ندارند
آخرش این نمایش خیالی تمام می شود
تو میمانی و بی تفاوتی ها
من می مانم و جبر دلتنگی
چه نبرد ناعادلانه ای
شبیه دوره گردها
همین گوشه ی خیابان های شلوغ معرکه ای بگیرم
زنجیر بی علاقگی تو را دور قلبم بپیچانم
و آنقدر به تو فکر کنم که یا قلبم از درد بگیرد
یا از رنج بی تفاوتی تو رها شوم
اما من دلم می خواهد
در این جدال خواستن های من و بی مهری های تو
من بازنده باشم
عجالتاً حلقه های این زنجیر بیقراری
قصد رهایی از تو را ندارند
آخرش این نمایش خیالی تمام می شود
تو میمانی و بی تفاوتی ها
من می مانم و جبر دلتنگی
چه نبرد ناعادلانه ای
یک چند به گیر و دار بگذشت مرا
یک چند در انتظار بگذشت مرا
باقی همه صرف حسرت روی تو شد
بنگر که چه روزگار بگذشت مرا
یک چند در انتظار بگذشت مرا
باقی همه صرف حسرت روی تو شد
بنگر که چه روزگار بگذشت مرا
کاش میشد گذشته ها رو پس بگیرم
زنده باشم از وطن نفس بگیرم...
زنده باشم از وطن نفس بگیرم...
دلم میخواد بریم بیرون
بخندی تو برام قهقه
بذاری دست توی دستام
یه بارونم بیاد به به
بخندی تو برام قهقه
بذاری دست توی دستام
یه بارونم بیاد به به
شب ها
شعر با من
زمزمه با تو
فاصله را بردار
بگذار خوابهایم
رایحهی دوست داشتن بگیرد
#معصومه_قنبرے
شعر با من
زمزمه با تو
فاصله را بردار
بگذار خوابهایم
رایحهی دوست داشتن بگیرد
#معصومه_قنبرے
در انتظار شکفتن
بهار،
با چشمانی چون برگِ تر،
در سکوت ایستاده بود.
معصوم،
چون اولین برفِ سال،
که هیچ ردِ پایی بر سپیدیاش ننشسته.
و عشق،
چون غنچهیِ بستهای،
که در دلِ شاخساری بلند،
رویایِ شکفتن را در سر داشت.
بیدار،
اما هنوز در حجلهیِ راز،
منتظرِ اشارهیِ دستی،
که پرده از رخسارش برگیرد.
نگاهِ بهار،
میلغزید بر گیسوانِ آشفتهیِ باد،
و در جستجویِ ردِّ پایی بود،
که هنوز بر زمین ننشسته بود.
شاید،
عطرِ آشنایِ او،
که از دوردستها میآمد،
و در هوا موج میزد.
عشق،
در سینهیِ او،
چون پرندهای بیقرار،
بال میگشود،
اما پنجرهیِ دل،
هنوز به رویِ آفتابِ حضورش باز نشده بود.
ترسِ معصومانهیِ دل،
مانعِ پرواز بود،
و بیمِ از دست دادنِ این لطافتِ ناب.
بهار،
با هر نفس،
عطرِ خاکِ بارانخورده را به مشام میرساند،
و عشق،
با هر تپشِ قلب،
ترانهیِ ناگفتهای را نجوا میکرد.
دو احساسِ بکر،
در آستانهیِ یکدیگر،
منتظرِ آن لحظهیِ موعود،
که پردهها کنار روند،
و شکوفهها،
بر شاخسارِ دلها،
به رقص درآیند.
بهار، این فصل معصوم
بهار،
با چشمانی چون برگِ تر،
در سکوت ایستاده بود.
معصوم،
چون اولین برفِ سال،
که هیچ ردِ پایی بر سپیدیاش ننشسته.
و عشق،
چون غنچهیِ بستهای،
که در دلِ شاخساری بلند،
رویایِ شکفتن را در سر داشت.
بیدار،
اما هنوز در حجلهیِ راز،
منتظرِ اشارهیِ دستی،
که پرده از رخسارش برگیرد.
نگاهِ بهار،
میلغزید بر گیسوانِ آشفتهیِ باد،
و در جستجویِ ردِّ پایی بود،
که هنوز بر زمین ننشسته بود.
شاید،
عطرِ آشنایِ او،
که از دوردستها میآمد،
و در هوا موج میزد.
عشق،
در سینهیِ او،
چون پرندهای بیقرار،
بال میگشود،
اما پنجرهیِ دل،
هنوز به رویِ آفتابِ حضورش باز نشده بود.
ترسِ معصومانهیِ دل،
مانعِ پرواز بود،
و بیمِ از دست دادنِ این لطافتِ ناب.
بهار،
با هر نفس،
عطرِ خاکِ بارانخورده را به مشام میرساند،
و عشق،
با هر تپشِ قلب،
ترانهیِ ناگفتهای را نجوا میکرد.
دو احساسِ بکر،
در آستانهیِ یکدیگر،
منتظرِ آن لحظهیِ موعود،
که پردهها کنار روند،
و شکوفهها،
بر شاخسارِ دلها،
به رقص درآیند.
بهار، این فصل معصوم
در آن روز نه سرد و نه گرم
بهار، مادرِ بیتابِ رنگها بود.
در آغوشش شکوفهها میخندیدند،
چنان کودکانی که هنوز نمیدانند
خندهشان پیشدرآمدِ وداع است.
باد، گیسوانِ درختان را نوازش میکرد
و در گوشِ زمین، خبر مرگی آرام را زمزمه میکرد—
مرگِ سفیدِ شکوفه،
که نه با فریاد، بلکه با فرورفتن در خاموشی آغاز میشود.
بهار نگاه میکرد و چیزی درونش فرو میریخت،
گلبرگها یکییکی از دامنِ نسیم جدا میشدند
و زمین پُر میشد از یادگاریهای زودگذرِ عشق.
اما در ژرفای اندوهش،
دانهای لبخند میزد—
از خاکِ سوگِ شکوفه، جوانهای برمیخاست
که وعدهی میوهای شیرین را در دل داشت.
بهار فهمید
هر زوالی، تنها نقابِ دگرگونیست؛
و مادر بودن یعنی رها کردن،
حتی اگر قلبت در فصلها جا بماند.
بهار، مادرِ بیتابِ رنگها بود.
در آغوشش شکوفهها میخندیدند،
چنان کودکانی که هنوز نمیدانند
خندهشان پیشدرآمدِ وداع است.
باد، گیسوانِ درختان را نوازش میکرد
و در گوشِ زمین، خبر مرگی آرام را زمزمه میکرد—
مرگِ سفیدِ شکوفه،
که نه با فریاد، بلکه با فرورفتن در خاموشی آغاز میشود.
بهار نگاه میکرد و چیزی درونش فرو میریخت،
گلبرگها یکییکی از دامنِ نسیم جدا میشدند
و زمین پُر میشد از یادگاریهای زودگذرِ عشق.
اما در ژرفای اندوهش،
دانهای لبخند میزد—
از خاکِ سوگِ شکوفه، جوانهای برمیخاست
که وعدهی میوهای شیرین را در دل داشت.
بهار فهمید
هر زوالی، تنها نقابِ دگرگونیست؛
و مادر بودن یعنی رها کردن،
حتی اگر قلبت در فصلها جا بماند.
هیچ کس منتظر خواب تو نیست که به پایان برسد
لحظه ها می آیند، سال ها می گذرند
و تو در قرن خودت می خوابی
ما از این قرن نخواهیم گذشت/ ما از این قرن نخواهیم گریخت
با قطاری که کسان دگری ساخته اند!
هیچ پروازی نیست برساند ما را به قطار دو هزار/ و به قرن دگران
مگر انگیزه و عشق/ مگر اندیشه و علم/ مگر آیینه و صلح و تقلا و تلاش
قرن ها گرچه طلبکار جهان ایم ولی/ ما بدهکار جهان ایم
در این قرن چه باید بکنیم؟
مجتبی کاشانی
لحظه ها می آیند، سال ها می گذرند
و تو در قرن خودت می خوابی
ما از این قرن نخواهیم گذشت/ ما از این قرن نخواهیم گریخت
با قطاری که کسان دگری ساخته اند!
هیچ پروازی نیست برساند ما را به قطار دو هزار/ و به قرن دگران
مگر انگیزه و عشق/ مگر اندیشه و علم/ مگر آیینه و صلح و تقلا و تلاش
قرن ها گرچه طلبکار جهان ایم ولی/ ما بدهکار جهان ایم
در این قرن چه باید بکنیم؟
مجتبی کاشانی
زمان، گه گاهی در انجماد است
و زمین، گاه گاهی در تصرف،
و هوا، گاه گاهی در جنون
با غباری از حسرت و اندوه،
این چه قرنی است که چشمان بشر
خون به رگ های زمان می ریزد؟
و سکوت،سایه ای شوم و سیاه
بر سر اندیشه ها می ریزد؟
گلهای باغ انگار
عطر فراموش کرده اند.
و زمین، گاه گاهی در تصرف،
و هوا، گاه گاهی در جنون
با غباری از حسرت و اندوه،
این چه قرنی است که چشمان بشر
خون به رگ های زمان می ریزد؟
و سکوت،سایه ای شوم و سیاه
بر سر اندیشه ها می ریزد؟
گلهای باغ انگار
عطر فراموش کرده اند.
آخرین ویرایش:
اشتباه نکن
نه زیبایی تو
نه محبوبیت تو
مرا مجذوب خود نکرد
تنها آن هنگام که روح زخمی مرا بوسیدی
من عاشقت شدم
“شمس لنگرودی”
نه زیبایی تو
نه محبوبیت تو
مرا مجذوب خود نکرد
تنها آن هنگام که روح زخمی مرا بوسیدی
من عاشقت شدم
“شمس لنگرودی”
تو ای قویِ زیبا، سپیدِ خیال
که آرام میرقصی بر موجِ زلال
نگاهت پر از قصههایِ سترگ
صدایت سکوتیست در عمقِ برگ
تو ای پیکِ عاشقِ شکستهپَرم
به راهِ تو افتاده چشمِ تَرم
تو رفتی و دریا غزلخوان شده
دل از بعدِ تو از عشق پشیمان شده
به یادت نسیمی ز دریا گذشت
دلِ موجِ غمگین به ساحل شکست
تو در آسمانها، من اینجا زمین
ولی در دلم ماندهای نازنین
تو ای قویِ زیبا، بمان با دلم
بزن یک نفس بر هوایِ سَلَم
که ساحل هنوز اینچنین بیقرار
برای تو دارد دلی داغدار
که آرام میرقصی بر موجِ زلال
نگاهت پر از قصههایِ سترگ
صدایت سکوتیست در عمقِ برگ
تو ای پیکِ عاشقِ شکستهپَرم
به راهِ تو افتاده چشمِ تَرم
تو رفتی و دریا غزلخوان شده
دل از بعدِ تو از عشق پشیمان شده
به یادت نسیمی ز دریا گذشت
دلِ موجِ غمگین به ساحل شکست
تو در آسمانها، من اینجا زمین
ولی در دلم ماندهای نازنین
تو ای قویِ زیبا، بمان با دلم
بزن یک نفس بر هوایِ سَلَم
که ساحل هنوز اینچنین بیقرار
برای تو دارد دلی داغدار
خوشا پرنده
خوشا پرنده که بیواژه شعر میگوید.گذر به سوی تو کردن ز کوچۀ کلمات
به راستی که چه صعب است و مایۀ آفات.
چه دیر و دور و دریغ!
خوشا پرنده که بیواژه شعر میگوید.
ز کوچۀ کلمات،
عبور گاریِ اندیشه است و سَدِّ طریق
تصادفات صداها و جیغ و جارِ حروف
چراغ قرمزِ دستور و راهبندِ حریق.
تمام عمر بکوشم اگر شتابان، من
نمیرسم به تو هرگز از این خیابان من.
خوشا پرنده که بیواژه شعر می گوید.
دکتر شفیعی کدکنی
با شاخه ی پیجیده ی انگور
تو را ادامه می دهم
زیر سایه ی همین آسمان تاریک
ودر هر وعده،
پشت پنجره ی اتاق
تو را ادامه می دهم
در دلبری عطر شب بوها
تا جایی که ماه رنگ عوض نکرده ،
یا در شب خیابان های سرد
وعطرى که از پیراهن تو
در حافظه ی کوچه منتشر شده است
و من حالا
لیوان چای را سر می کشم
بوی دستهای تو
و باز دستهای تو
لب سوز تر
از چای عصر انه بود
کاش می دانستی که
ادامه ی تو
این عقربه های گیج ساعت نیست...
تو را ادامه می دهم
زیر سایه ی همین آسمان تاریک
ودر هر وعده،
پشت پنجره ی اتاق
تو را ادامه می دهم
در دلبری عطر شب بوها
تا جایی که ماه رنگ عوض نکرده ،
یا در شب خیابان های سرد
وعطرى که از پیراهن تو
در حافظه ی کوچه منتشر شده است
و من حالا
لیوان چای را سر می کشم
بوی دستهای تو
و باز دستهای تو
لب سوز تر
از چای عصر انه بود
کاش می دانستی که
ادامه ی تو
این عقربه های گیج ساعت نیست...
در دوردست باغ برهنه چکاوکی
بر شاخه می سراید
این چند برگ پیر
وقتی گسست از شاخ
آندم جوانه های جوان
باز می شود
بیداری بهار
آغاز می شود
دکتر شفیعی کدکنی
بر شاخه می سراید
این چند برگ پیر
وقتی گسست از شاخ
آندم جوانه های جوان
باز می شود
بیداری بهار
آغاز می شود
دکتر شفیعی کدکنی
شب
به اندازه یک آغوش
روشن شد.
من
در سینهام چراغی افروختم
تا مسیر رسیدنت را
از میان سایههای بلندِ عمر
پیدا کنم.
جهان
در فنجان کوچکی از چای عصرانه
آهسته تهنشین شد
جایی میان بوی یاس
و صدای آرامِ ورق خوردنِ باد.
اتاق
به اندازه یک رویا
آرام بود.
و دل من
به اندازهی هزار زمستان
میلرزید
وقتی انگشتت
بر شیشه مهگرفته پنجره
نامم را
از دل مه بیرون آورد.
سهم من از دنیا
همین لحظههای کوچک است
لحظههایی
که جهان
در نگاه تو
آرام میگیرد.
به اندازه یک آغوش
روشن شد.
من
در سینهام چراغی افروختم
تا مسیر رسیدنت را
از میان سایههای بلندِ عمر
پیدا کنم.
جهان
در فنجان کوچکی از چای عصرانه
آهسته تهنشین شد
جایی میان بوی یاس
و صدای آرامِ ورق خوردنِ باد.
اتاق
به اندازه یک رویا
آرام بود.
و دل من
به اندازهی هزار زمستان
میلرزید
وقتی انگشتت
بر شیشه مهگرفته پنجره
نامم را
از دل مه بیرون آورد.
سهم من از دنیا
همین لحظههای کوچک است
لحظههایی
که جهان
در نگاه تو
آرام میگیرد.
پرواز چه لذتی دارد؟
وقتی
زنبور کارگری باشی
که نتوانی
عاشق ملکه بشوی؟
“جلیل صفربیگی”
وقتی
زنبور کارگری باشی
که نتوانی
عاشق ملکه بشوی؟
“جلیل صفربیگی”
Similar threads
| Thread starter | عنوان | تالار | پاسخ ها | تاریخ |
|---|---|---|---|---|
|
عشاق ناکام در شعر فارسی | ادبیات | 0 | |
|
شعر ویژه محرم | ادبیات | 0 | |
|
علی علیه السلام در شعر فارسی | ادبیات | 20 | |
|
شعر مازندرانی(طبری) با ترجمه | ادبیات | 1 | |
|
|
••๑۩๑۞๑۩๑ اخبار و تازه های شعر و ادبيات ๑۩๑۞๑۩๑ •• | ادبیات | 570 |