Recent content by surrender

در ابعاد اين عصر خاموش من از طعم تصنيف در متن ادراك يك كوچه تنهاترم‌ بيا تا برايت بگويم چه اندازه تنهايي من بزرگ است‌ و تنهايي من شبيخون حجم تو را پيش بيني نمي كرد و خاصيت عشق اين است‌... سهراب سپهری

سراپا اگر زرد و پژمرده ایم ولی دل به پاییز نسپرده ایم چو گلدان خالی لب پنجره پر از خاطرات ترک خورده ایم .... قیصر امین پور

نشسته ماه بر گردونه عاج به گردون مي رود فرياد امواج چراغي داشتم، كردند خاموش خروشي داشتم، كردند تاراج فریدون مشیری

دامنم شمع را سرنگون كرد چشم ها در سياهي فرو رفت ناله كردم مرو، صبر كن، صبر ليكن او رفت، بي گفتگو رفت فروغ فرخزاد

شب است شبي آرام و باران خورده و تاريك كنار شهر بي غم خفته غمگين كلبه اي مهجور فغانهاي سگي ولگرد مي آيد به گوش از دور به كرداري كه گويي مي شود نزديك درون كومه اي كز سقف پيرش مي تراود گاه و بيگه قطره هايي زرد زني با كودكش خوابيده در آرامشي دلخواه دود بر چهره ي او گاه لبخندي كه گويد داستان...

من با شن هاي مرطوب عزيمت بازي مي كردم و خواب سفرهاي منقش مي ديدم‌ من قاتي آزادي شن ها بودم‌ من دلتنگ بودم‌ ... سهراب سپهری

من مثل هر روزم با آن نشانیهای ساده و با همان امضا، همان نام و با همان رفتار معمولی مثل همیشه ساکت و آرام این روزها تنها حس می کنم گاهی کمی گنگم گاهی کمی گیجم حس می‌کنم از روزهای پیش قدری بیشتر این روزها را دوست دارم... قیصر امین پور

تو هم اي خوب من, اين نكته به تكرار بگو اين دلاويزترين حرف جهان را همه وقت نه به يك بار و به ده بار، كه صد بار بگو دوستم داري را از من بسيار بپرس دوستت دارم را با من بسيار بگو فریدون مشیری

سخنی باید گفت در سحرگاهان, در لحظه ی لرزانی که فضا همچون احساس بلوغ ناگهان با چیزی مبهم می آمیزد من دلم می خواهد که به طغیانی تسلیم شوم من دلم می خواهد که ببارم از آن ابر بزرگ من دلم می خواهد که بگویم نه! .. فروغ فرخزاد

و آن پرستو که چنان گمشده ای داشت, هنوز همچنان در طلبش غمزده بود ماه او را در آن پنجره آورد و به وی با سرانگشت مرا داد نشان کاین همان است , همان گمشده ی بی سامان که در این دخمه ی غمگین سیاه کاهدش جان و تن و همت و هوش می شود سرد و خموش اخوان ثالث

تشنه ی آب های مشبک هستم دگمه های لباسم رنگ اوراد اعصار جادوست در علف زار بیش از شیوع تکلم آخرین جشن جسمانی ما به پا بود من در این جشن, موسیقی اختران را از درون سفالینه ها می شنیدم و نگاهم پر از کوچ جادوگران بود ... سهراب سپهری

تکیه داده ام به باد با عصای استوایی ام روی ریسمان آسمان ایستاده ام بر لب دو پرتگاه ناگهان ناگهانی از صدا ناگهانی از سکوت زیر پای من دهان دره ای از سقوط باز مانده است ... قیصر امین پور

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم ساعتی بر لب آن جوی نشستیم تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت من همه محو تماشای نگاهت .. مشیری

ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز دیگر سراغ شعله ی آتش ز من مگیر می خواستم که شعله شوم, سرکشی کنم مرغی شدم به کنج قفس, بسته و اسیر فروغ فرخزاد

تو چه دانی که پس هر نگه ساده ی من, چه جنونی, چه نیازی, چه غمی ست؟! ... اخوان ثالث